Longkankeroperaties kunnen preciezer door VR-bril, ‘Een absolute revolutie’

Een nieuw ontwikkelde methode om longkankeroperaties te doen met behulp van een virtualrealitybril blijkt zeer succesvol. Chirurgen in het Erasmus Medisch Centrum in Rotterdam zijn erg enthousiast omdat ze veel gerichter kunnen opereren en gezond longweefsel zoveel mogelijk kunnen sparen. Inmiddels zijn er al een kleine twintig patiënten met de techniek behandeld.

Bij deze methode worden beelden van een CT-scan (allemaal losse foto-plakjes) met speciale software tot een driedimensionaal kleurenbeeld gecombineerd om zo de longen virtueel in 3D in beeld te brengen. De chirurgen bestuderen de beelden voorafgaand aan de operatie uitvoerig en ook tijdens de operatie zijn de beelden leidend: de anatomie van de longen wordt op een scherm geprojecteerd en er staat een chirurg met een VR-bril aan de tafel. Hij kijkt als het ware door de patiënt heen en leidt zijn snijdende collega door de longen naar de tumor.

De longchirurgen in het Erasmus MC spreken van een grote stap voorwaarts. “Een absolute revolutie in de diagnostiek”, noemt hart-longchirurg Lex Maat het. “Voorheen moesten we plakje voor plakje in ons hoofd het verloop van de bloedvaten reconstrueren om een beetje een idee te krijgen hoe het driedimensionaal zit. Met de VR-bril kan ik als het ware door de long heen wandelen, precies zien waar de tumor zit. Ik kan nu recht op het doel afgaan en alleen het zieke weefsel isoleren en verwijderen”.

(Bron en volledig artikel, inclusief video: NOS)




Prijs voor onderzoek naar misofonie: woede om het geluid van smakken of snurken

Krijg je ook moordneigingen van kleine geluidjes van andere mensen, zoals slurpen, snurken of smakken? Dan heb je misschien wel misofonie. Damiaan Denys van Amsterdam UMC en UvA won de Ig Nobelprijs voor zijn onderzoek naar de aandoening. Zo’n tien jaar geleden kwam de hoogleraar psychiatrie voor het eerst een vrouw tegen die erg boos kon worden als er iemand niesde. Later sprak hij met een vrouw die haar man wilde wurgen, vanwege het feit dat hij ademhaalde in bed.

Foto: Vereniging Misofonie

Deze gevallen zetten de Belgische hoogleraar aan het denken. Het leidde tot het vaststellen van een nieuwe aandoening, die de al bestaande naam misofonie mee kreeg. Inmiddels zijn er alleen in het Amsterdam UMC al duizenden mensen voor behandeld.

De Ig Nobelprijs is een parodie op de echte Nobelprijs. Hij gaat naar wetenschappers die opvallende onderzoeken doen. Naar zaken waar je om kunt lachen, maar die je ook aan het denken zetten.

“Het is een lach met de wetenschap, en ook een beetje met ons onderzoek”, vertelt Denys in een filmpje van het ziekenhuis. “Maar we hebben hem toch aangenomen, omdat we denken dat het belangrijk is dat deze aandoening in de aandacht komt.”

(Bron en volledig artikel Hart van Nederland)




Mantelzorger fors zwaarder belast doordat zorg niet terug is op oude niveau

Bij de helft van de mantelzorgers die in maart minder zorg kregen, is de zorg nog steeds niet op het oude niveau. Deze mantelzorgers zorgen sinds maart meer dan voorheen voor hun naaste en voelen zich ook fors zwaarder belast. Dat blijkt uit het Nationaal Mantelzorgpanel van MantelzorgNL.

De zorg voor mensen die thuis wonen is nog niet terug op het niveau van voor de coronacrisis, zo geeft de helft (51%) van de mantelzorgers aan in de meting van het Nationaal Mantelzorgpanel. Vooral dagbesteding, dagactiviteiten of andere vormen van tijdelijke overname van de zorg zijn nog niet of slechts voor een deel opgestart. In iets mindere mate geldt dit voor begeleiding en thuiszorg.

Liesbeth Hoogendijk, bestuurder MantelzorgNL:  ‘Een indicatie voor professionele zorg krijg je niet voor de spreekwoordelijke zweetvoeten. Vaak loopt de zorgzwaarte van een mantelzorger al een lange tijd op, voordat een indicatie kan worden aangevraagd. Het delen van de zorg met een professional is dan een manier om langer thuis te blijven wonen. Juist deze groep mantelzorgers heeft het op dit moment zwaar. De zorgvrager woont thuis met een pittige zorgvraag en de mantelzorger staat er nog steeds alleen voor.’

Uit het onderzoek blijkt dat juist mantelzorgers, bij wie de zorg nog niet op het oude niveau is, de zorg het zwaarst vinden. Ook zeggen zij het vaakst de zorg niet meer aan te kunnen.

Sinds juni kan alle zorg weer worden gegeven. MantelzorgNL geeft aan dat zorg zoals dagbesteding met spoed weer helemaal open moet. Hoogendijk: ‘Wij horen vaak dat een locatie voor dagbesteding niet geschikt is voor alle zorgvragers. Dan blijkt dat er voor de helft van de mensen geen plek is. Maar kijk dan creatief, samen met de gemeente welke locaties hiervoor nog meer geschikt kunnen zijn. Er is extra geld vrij gekomen; benut dat ook om de mantelzorger te helpen die al maanden alleen zorgt.’

Ook voor de toekomst hebben we oproep aan gemeenten en zorgorganisaties: ‘Breng nu in beeld bij welke mantelzorgers je bij een tweede coronagolf echt niet moet afschalen, dan kun je, als het nodig is, zwaar belaste mantelzorgers beter beschermen’, aldus Hoogendijk.

(Bron: MantelzorgNL)




‘Huisartsentekort blijft oplopen, vooral buiten grote steden een probleem’

Het huisartsentekort blijft maar oplopen, blijkt uit cijfers van onderzoekinstituut Nivel. Acties om huisartsen te werven met bijvoorbeeld een startersbonus of woninggarantie, leveren onvoldoende op.

Foto door bongkarn thanyakij via Pexels

Het zit hem volgens Ronald Batenburg, programmaleider van het Nivel, vooral in een goede spreiding van de nieuwe generatie huisartsen. Jonge huisartsen blijven nu vooral in en rondom de grote steden werken zegt hij tegen BNR. En ze willen zich ook nog niet direct binden als ze afgestudeerd zijn. “Veel jonge huisartsen gaan eerst waarnemen of als zelfstandige aan de slag. En gaan dan na een paar jaar eens kijken waar ze zich zouden willen vestigen.”

(Bron en volledig artikel Hart van Nederland)




Ook coronapatiënten die nooit in ziekenhuis lagen, kunnen nog maanden last hebben

Coronapatiënten die nooit in het ziekenhuis zijn opgenomen, kunnen maanden na hun besmetting nog steeds hulpbehoevend zijn. Dat blijkt uit een onderzoek waar de universiteit van Hasselt aan heeft meegewerkt.

Foto door Andrea Piacquadio via Pexels

Bijna 1 op de 3 van de 210 ondervraagde patiënten zegt drie maanden na de besmetting nog steeds hulp nodig te hebben bij dagelijkse activiteiten. Opvallend: het gaat om relatief jonge mensen.

Patty van Deuren is 48 en werd in maart ernstig ziek na een coronabesmetting. Toch werd ze nooit opgenomen in het ziekenhuis. “Ik kampte wekenlang met ademnood, ik had het gevoel dat mijn longen gingen scheuren”, vertelt ze. “Maar blijkbaar was mijn saturatiewaarde, de hoeveelheid zuurstof in het bloed, nog aanvaardbaar en kon ik dus niet naar het ziekenhuis.”

Nu, een half jaar later, is Patty nog steeds niet helemaal genezen. “Het gaat al een pak beter, maar ik ben nog altijd snel vermoeid. Huishoudelijke taken die ik vroeger op een halve dag tijd klaar kreeg, moet ik nu spreiden over drie dagen. Mijn longen doen ook af en toe nog pijn, ik ben verward, vergeetachtig…  Mijn herstelproces gaat extreem traag.”

Ook de 38-jarige Katia Crab uit Herk-De-Stad raakte midden maart besmet met het coronavirus, maar werd niet opgenomen in het ziekenhuis. “Ik had geen koorts dus dat bleek toen niet nodig. Nochtans had ik een zware longontsteking, ik kon amper bewegen of zelfs eten.” Na een revalidatie van zes maanden is Katia nog steeds niet hersteld. “De helft van mijn longblaasjes zijn beschadigd en ik heb hartproblemen. Naar de winkel gaan kost me achteraf nog steeds uren rust. Ik ben nochtans altijd sportief geweest en ik heb geen onderliggende problemen. Wat juist de oorzaak is en of ik ooit nog volledig zal herstellen, kan niemand me vertellen. Dat is heel beangstigend.”

(Bron en volledig artikel VRT Nieuws)




Kabinet: zorgpremie 2021 naar 123 euro per maand

Voor 2021 raamt het kabinet een zorgpremie van 123 euro per maand. Dit betekent een groei van enkele euro’s per maand. Uiterlijk in november 2020 wordt de premie vastgesteld door de zorgverzekeraars.

Eigen risico blijft ook in 2021 385 euro. De zorgtoeslag wordt komend jaar verhoogd met 44 euro voor alleenstaanden en 99 euro voor meerpersoonshuishoudens.

(Bron: Rijksoverheid)

 




‘Meer doden door lang wachten op nieuwe kankermedicijnen’

Nieuwe kankermedicijnen zijn in Europa gemiddeld acht maanden later beschikbaar voor patiënten dan in de Verenigde Staten. Dat blijkt uit onderzoek van hoogleraar Carin Uyl-de Groot van de Erasmus Universiteit Rotterdam. De trage toegang zou ertoe leiden dat kankerpatiënten hier eerder en onnodig sterven.

Uyl-de Groot onderzocht het verlies aan levensjaren bij twee medicijnen, tegen prostaat– en huidkanker. Tijdens de goedkeuringsprocedure konden in Europa 11.184 huidkankerpatiënten en 55.853 prostaatkankerpatiënten niet met deze middelen worden behandeld.

‘Het niet of laat gebruiken van deze twee middelen leidde al tot een verlies van meer dan 30.000 levensjaren in heel Europa’, zegt Uyl-de Groot in Het AD. In Nederland gingen er bijna 1300 levensjaren verloren.

De onderzoekster heeft de toegang van twaalf kankermedicijnen tot de Europese markt in de periode 2011-2018 onderzocht. Haar conclusie is dat het Europees Geneesmiddelen Agentschap (EMA) een stuk trager is met de registratie van de medicijnen dan de Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA). Waarom dat zo is, kan ze niet verklaren omdat volgens haar de langere procedures niet tot betere adviezen leiden.

(Bron en volledig artikel Dokters van Morgen)




Hoe Leonie ontplofte: een boek over een leven getekend door lipoedeem

Op 27 november verschijnt Hoe Leonie ontplofte: een boek over een leven getekend door lipoedeem. “Op een mooie dag in mei ontplofte de dertigjarige Leonie. ‘Pang!’ zei ze gewoon ineens. Alsof je een perfecte naald vanuit de perfecte hoek in een perfecte ballon prikt. Leonie leed aan lipoedeem, een chronische ziekte aan de vetcellen. Ze werd steeds zwaarder maar kon niet afvallen. Hoewel haar ontploffing voorkomen had kunnen worden, wilde geen arts haar helpen vanwege haar hoge BMI. Ook weigerden de zorgverzekeraars de behandelingen die Leonie nodig had te vergoeden.”

Hoe Leonie ontplofte, geschreven door Randy Timmers, volgt Leonie van haar jonge jaren als mollig kind tot haar plotselinge overlijden, bespreekt een leven getekend door lipoedeem en zet vraagtekens bij hoe de samenleving omgaat met vrouwen met een maatje meer. Het is het eerste niet-medische boek ooit geschreven waarin lipoedeem centraal staat.”
Een interview met de ‘echte’ Leonie, door wiens leven dit boek deels is geïnspireerd, stond onlangs in De Telegraaf. Deze ‘echte Leonie’ is de echtgenote van auteur Timmers. Samen met Leonie runt hij Lipoedeemdame, een online community voor vrouwen die aan de chronische ziekte lipoedeem lijden.

Op http://www.hoeleonieontplofte.nl is meer informatie over het boek te vinden.




“Ik bén geen beperking, ik héb een beperking”

Rachel (33) werd te vroeg geboren en heeft de eerste weken van haar leven aan de beademing gelegen. Hierdoor zijn haar longblaasjes beschadigd. Op latere leeftijd is door onbekende oorzaak haar middenrif verlamd geraakt. Dit, haar ernstige astma én een zeldzame aandoening maken dat ze dagelijks zuurstof en sondevoeding nodig heeft. Door alle aandoeningen heeft Rachel bovendien maar weinig energie.

Sinds november 2019 woont Rachel zelfstandig in Ermelo en regelt ze haar hulp zelf via haar PGB. “Het is fijn om de regie over mijn leven te hebben, dat ik niet meer afhankelijk ben van de planning van bijvoorbeeld de thuiszorg.” Elke ochtend wordt ze geholpen bij het opstaan, bij het douchen, wassen, aankleden en het huishouden.

“Rond half 11 gaat de hulp weg en plof ik met een kop koffie op de bank en daar zit ik dan, zeg maar, de rest van de dag. Totdat de hulp ’s avonds weer komt om mij klaar te maken om naar bed te gaan.”

“Wat mensen vaak niet weten is dat je met een beperking letterlijk veel tijd en energie kwijt bent aan doktersafspraken, ziekenhuisbezoeken en andere zorg. Soms zit ik wel 3 á 4 keer per week in het ziekenhuis. Daar heeft de coronacrisis wel verandering in gebracht. Ineens kon er veel meer digitaal. Ik spreek mijn artsen via beeldbellen en bepaalde behandelingen kan ik met instructies zelf thuis doen. Als je zo weinig energie hebt als ik, scheelt dat enorm.”

Nu het voor de meeste Nederlanders weer wat veiliger en gezelliger wordt, wordt dat van mij juist gevaarlijker en eenzamer. Dat is ook wel meteen het enige positieve aan het ‘nieuwe normaal’. “Ik kan deze energie niet gebruiken voor leuke dingen, want ik ben de kwetsbare doelgroep, ook al ben ik niet bejaard. Naar buiten gaan, vrienden opzoeken, vrijwilligerswerk doen, samenzijn… Alle dingen waar ik blij van word, zijn voor mij nu extra riskant. De kans dat ik besmet raak is net zo groot als voor iedereen, maar het verloop van de ziekte zal veel ernstiger zijn. Met hoogstwaarschijnlijk de dood tot gevolg. Nu de regels versoepeld zijn en het leven voor de meeste Nederlanders weer wat veiliger en gezelliger wordt, wordt dat van mij juist gevaarlijker en eenzamer.”

(Bron en volledig artikel Handicap.nl)




Froukje is chronisch suïcidaal: ‘Als ik om me heen kijk, zie ik mogelijkheden’

Froukje is een leuke, spontane vrouw van begin 30. Ze studeert psychologie, heeft een leuk huis, vriend, hond, is dol op reizen en fotografie. Maar er is ook een andere kant: sinds haar 15de heeft ze een serie zelfmoordpogingen gedaan. ‘Chronisch suïcidaal’, is een van de vele labels die ze kreeg. Nog niet zo lang geleden werd een burgernetmelding voor haar verstuurd: verwarde vrouw vermist.

“Hoe dacht jij dat mijn huis eruit zou zien?”, vraagt ze. Ze kent alle vooroordelen over ‘verwarde’ mensen. Die zijn werkloos, hun huis is een puinhoop, net als de rest van hun leven. Vaak zijn ze verslaafd en eenzaam.

Dat is een van de redenen dat ze dit interview wil geven, en dat ze eerder deze zomer haar verhaal deed op LinkedIn. Die post begon ze met de woorden: ‘Ik ben die ‘verwarde weggelopen vrouw’-melding van Burgernet. Verder schreef ze onder meer dat ze weleens door de politie is tegengehouden bij een poging. En dat ze lange tijd heeft gezwegen over haar psychische problemen, omdat ze het gevoel had dat ze zich daar ‘enorm voor moest schamen’.

Die schaamte wil ze niet meer. Ze wil haar verhaal vertellen, zodat er meer begrip komt voor mensen die soms in de war zijn, en zodat anderen weten dat ze niet alleen zijn met hun worsteling. Hoe spannend ze het ook vindt om hiermee naar buiten te treden. Want ze weet dat er onbegrip komt. Mensen die haar egoïstisch vinden, gestoord, of erger.

“Ik kreeg zo veel reacties op mijn post. Van mensen die zelf een poging hadden gedaan of van wie een dierbare suïcide heeft gepleegd. Maar ook van een vrouw die graag eens met iemand wilde praten, maar niemand zei te kennen die suïcidaal is geweest. Dat is toch vreemd? Zo veel mensen hebben weleens met gedachten rondgelopen. Dat geeft aan hoe weinig erover wordt gepraat.”

Bij Froukje begonnen de gedachten al jong. Ze had een moeilijke jeugd waarin ze zich niet aan mensen kon hechten. Ze werd gepest en ook thuis vond ze door omstandigheden niet de veiligheid die een kind zo hard nodig heeft – waarom houdt ze graag privé, maar het resulteerde in wat complexe PTSS wordt genoemd: een complexe posttraumatische stressstoornis.

(Bron en volledig artikel RTL Nieuws)

——————–
Heb jij vragen over zelfmoord?

Stichting 113 Zelfmoordpreventie: bel 113 of 0800-0113 (gratis), of anoniem via de chat op de website 113.nl 

24 uur per dag bereikbaar, 7 dagen per week

———————