1

Bijna twee derde werknemers met long covid volledig afgekeurd

Bijna twee derde van de werknemers die zich met langdurige coronaklachten door het UWV laten beoordelen, wordt volledig arbeidsongeschikt verklaard. Volgens het UWV laten de cijfers zien dat long covid een grote impact heeft op de levens van de getroffenen.

Afbeelding van Gerd Altmann via Pixabay

De uitkeringsinstantie heeft de beoordelingen voor de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (WIA) geanalyseerd van cliënten die sinds het begin van de pandemie met coronaklachten te maken hebben. Werknemers die twee jaar ziek zijn en daardoor minder kunnen werken, hebben mogelijk recht op een arbeidsongeschiktheidsuitkering. Het UWV beoordeelt deze aanvragen.

De eerste coronapatiënt in Nederland werd eind februari 2020 gevonden. In de eerste vijf maanden van dit jaar beoordeelde het UWV 736 werknemers met long covid-klachten. Dat is goed voor 3 procent van het totaal aantal WIA-beoordelingen.

(Bron en verder lezen: NOS)




Achterstand bij UWV: recht op WIA-uitkering of volledig aan het werk?

De wachttijd voor een medische keuring bij het UWV blijft oplopen. Haagse plannen kunnen die tekorten nog vergroten. De achterstanden blijven oplopen: een werknemer die langdurig ziek is en een WIA-uitkering aanvraagt, wordt nu gemiddeld pas na vier maanden medisch gekeurd. Tot die tijd zit die in onzekerheid: heb ik straks recht op een arbeidsongeschiktheidsuitkering, of word ik geacht volledig aan het werk te gaan?

Personeel van het UWV, dat deze keuringen uitvoert, ziet vooral de stapel dossiers groeien. Eind 2017 wachtten 14.000 mensen op hun eerste medische beoordeling voor regelingen als de WIA en Wajong. Eind vorig jaar was dat aantal meer dan verdubbeld: ruim 29.600 mensen.

Die stapel en wachttijd zullen nog wel even blijven groeien, voorziet Maarten Camps, bestuursvoorzitter van het UWV. Dat komt door het hardnekkige tekort aan verzekeringsartsen. Zij beoordelen in hoeverre iemand in staat is te werken. Daarmee bewaken zij de toegangspoort tot de uitkering.

De beroepsgroep is relatief oud: veel verzekeringsartsen gaan met pensioen. En de instroom van jonge artsen blijft achter. Basisartsen kiezen liever een spannender specialisme, als chirurg of cardioloog.

Maar de behoefte aan medische beoordelingen blijft groeien. De beroepsbevolking vergrijst – en naarmate mensen ouder worden, neemt de kans op arbeidsongeschiktheid toe. „Vorig jaar zagen we het aantal WIA-aanvragen met 9 procent stijgen”, zegt Camps. „Dat is zorgwekkend. We konden toen al de vraag naar beoordelingen niet aan, en dan groeit die vraag ook nog eens.”

(Bron en verder lezen: NRC)




‘Te veel mensen zijn de dupe van huidige WIA-regels’

Vakbonden willen dat het kabinet de wetgeving rond arbeidsongeschiktheidsuitkering WIA opnieuw tegen het licht houdt. Nu zouden er nog te veel zieke werknemers de dupe zijn, stellen ze bij het uitbrengen van een zogeheten witboek met voorbeelden van mensen die in de knel komen.

Vicevoorzitter Kitty Jong van FNV wijst op verhalen die bij de bond binnenkomen. “Bijvoorbeeld dat je geschikt wordt bevonden om als medewerker in een kinderdagverblijf te werken, en je daarmee theoretisch gezien voldoende kan verdienen. Terwijl je 52 jaar bent en alleen ervaring hebt in de bouw.” Dan krijg je volgens haar geen uitkering. Jong noemt de huidige WIA “hardvochtig en onmenselijk”.

(Bron en verder lezen: Nationale Zorggids)




Meeste uitkeringen arbeidsongeschiktheid door psychische klachten

Ruim veertig procent van de arbeidsongeschiktheidsuitkeringen in Nederland worden verstrekt wegens psychische klachten. De laatste jaren ontvangen relatief veel vrouwen zo’n uitkering, waarbij het meestal gaat om depressies.

Dat blijkt uit cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) die gaan over het jaar 2020.

Aan het einde van dat jaar zijn bijna 816.000 arbeidsongeschiktheidsuitkeringen verstrekt aan ruim 758.000 mensen. Daarvan gingen er 365.000 naar mannen en 394.000 naar vrouwen. Met 346 duizend (ruim 42 procent) werden de meeste uitkeringen uitgekeerd na diagnoses van psychische stoornissen, nagenoeg net zo veel als tien jaar geleden.

Al sinds 2015 worden er meer uitkeringen verstrekt aan vrouwen dan aan mannen. Een toename die volgens het CBS deels gepaard gaat met een grotere arbeidsparticipatie van vrouwen, maar ook omdat uit UWV-onderzoek blijkt dat het risico op arbeidsongeschiktheid voor vrouwen fors hoger is dan voor mannen. Dit komt onder meer door verschillen in het soort baan (vrouwen werken bijvoorbeeld veel vaker dan mannen in de zorg) en loon (een lager uurloon betekent een grotere kans op arbeidsongeschiktheid).

(Bron en verder lezen RTL Nieuws)




Boos – Column

door Jeannette
Stop met overtuigen! Dat is het advies wat ik laatst kreeg. Ik moet stoppen met mensen (specialisten) te overtuigen met wat ik heb en moet kijken naar wat ik wel kan. Dude, waar denk je waar ik mee bezig ben? Stoom kwam nog net niet uit mijn oren. Ik had ‘m nog net niet uitgescholden voor ‘aardappel of druif’ – mijn oprechte, favoriete scheldwoorden voor als ik je eigenlijk een rotschop wil geven.

Foto: internet

Maar goed, ik werd zo boos, zo intens boos. Het raakte me aan alle kanten! Er ging van alles door mijn hoofd heen en wat ik antwoordde was: als jij mij financiee; voorziet in mijn vaste lasten en boodschappen doet voor mij en mijn kinderen, dan praten we verder!

Het niet weten wat ik allemaal doe, het bagatelliseren van mijn wel/niet-kunnen maar vooral de manier waarop dat goedbedoelde advies werd gegeven; ik trek nog liever al mijn haren uit mijn hoofd!
Eerlijk gezegd wil ik niets liever.
Ik wil helemaal niemand overtuigen. Heb al moeite met mezelf. Maar op dit moment ben ik van specialisten afhankelijk die helaas bepalen welke richting ik op moet en voor hoeveel uur dat ik dat kan doen.

En waarom komt de stoom uit mijn oren?

  1. het is niet de richting waarin ik gelukkig word (kijkend naar mijn ervaringen);
  2. het aantal uur haal ik nu niet, aangezien ik nu 8 uur per week werk (in een leuk, maar nieuw werkveld) maar dat doe op mijn tandvlees;

Het enige wat ik daaraan kan doen, is een nieuw deskundigenoordeel aanvragen.

En daar komt mijn onderbuik gevoel aan. Dit heb ik eerder meegemaakt en dat werd een dikke domper. Een hele dikke domper. Zo erg, dat ik vrijwillig uit de uitkering ben gestapt. Het kon destijds financieel net uit, dus mijn toenmalige echtgenoot en ik waren tot deze oplossing gekomen. Gezondheid gaat voor.

Nu zoveel jaren later gaat het dus echt om mijn gezondheid; de klachten stapelen zich op en ik heb nog steeds geen zekerheden over het verloop van rondzwervende siliconen in mijn lichaam.

Dus doe ik wat ik kan en kennelijk ga ik doen wat anderen van me verwachten, again. Oops, I have to do it again!




Aanzienlijk meer mensen krijgen een uitkering wegens arbeidsongeschiktheid, het UWV snapt niet waarom

In de eerste acht maanden van dit jaar zijn er 35.704 mensen bijgekomen die een Wia-uitkering krijgen, een uitkering bij langdurige ziekte of arbeidsongeschiktheid. Dat is 11,4 procent (ruim 3600 mensen) meer dan vorig jaar in dezelfde periode. Uitkeringsinstantie UWV kan die stijging eigenlijk nauwelijks verklaren.

Vijftig procent van de toename is onverklaarbaar, schrijven UWV-analisten Ed Berendsen en Peter Rijnsburger in het laatste Kennisverslag van de uitkeringsinstantie. ‘Dat we de helft van de instroomstijging in 2021 niet kunnen verklaren, is een probleem en gaan we uiteraard onderzoeken.’

Een deel van de stijging kan worden verklaard doordat er te weinig verzekeringsartsen zijn bij het UWV. Zij kunnen het aantal aanvragen niet tijdig genoeg beoordelen, waardoor veel mensen in afwachting van hun keuring vast een Wia-uitkering krijgen. Dat aandeel bedraagt dit jaar zo’n 1300 mensen.

Een ander deel van de toename heeft te maken met twee andere structurele factoren, zoals de steeds hoger wordende pensioenleeftijd en eerder beëindigde uitkeringen die worden hervat. Ook daar zit niet de grote toename in, schrijven Berendsen en Rijnsburger. De ‘normale’ verklaringen leiden maar tot duiding van de helft van de stijging.

(Bron en verder lezen: de Volkskrant




Jacqueline – Beschadigde Thalamus en Syndroom van Sjögren

”Ik ben 44 jaar als mijn verhaal begint, een alleenstaande moeder met 3 zonen. Beroep: directie-secretaresse. Haarlem, 25-9-2005, 0.30 uur: ik val van de trap. Ik weet hier zelf niets meer van, mijn jongste zoon dacht dat hij droomde, het was een hele harde klap.

7.30 uur, 7 uur later: mijn oudste zoon, 18 jaar, vindt mij onderaan de trap, bloed uit rechteroor, compleet buiten bewustzijn, hij belt de ambulance, ook de politie komt om alles te doorzoeken, 3 zonen zijn verhoord, mijn oudste zoon mee in de ambulance.

Er was geen specialist bij de eerste hulp, maar goed, 4 dagen op de IC in coma geleden. Toen overgeplaatst naar een andere kamer, 3 kinderen aan mijn bed want ik zou sterven. Sleutelbeen gebroken, 2 ribben gekneusd, morphine en vochtafdrijvers. Er stond zoveel druk in mijn hoofd, dan gaat hersenweefsel kapot en door zwelling wordt hersenweefsel verdrukt door bloed en wondvocht. Achteraf gezien, als de doktoren een draine hadden geplaatst om het bloed en wondvocht af te voeren, was die druk gaan verminderen en wat was er dan gebeurd voor de toekomst? Bij opname in het ziekenhuis in Haarlem had ik een Glasgow score van 2, 4 en 3!! Wat betekent Glasgow score? Die heb je van 1 tot 15. Heb je een score van 10 tot 15, dan komt het allemaal wel goed. Heb je een Glasgow score van 5 tot 10, dan is het gemiddeld tot iets minder. Heb je een Glasgow score van 1 tot 5, dan is het over, dan zul je overlijden.

Ik ben na 12 dagen in pyjama en sloffen naar huis gelopen want ik wilde bij mijn kinderen zijn. Geen sleutel, buren hebben ouders gebeld, mijn vader heeft mij teruggebracht naar ziekenhuis. Na 2,5 week zelf ontslag genomen. Ik kon niks meer. Lopen, praten, schrijven, fietsen, auto verkocht, wachtwoorden kwijt, pincodes kwijt.
Dit is wat ik weet, verder weet ik van de eerste 16 maanden na die val nog maar heel weinig. Twee keer in de week met de taxi naar het ziekenhuis om te revalideren, spraakles, looples, de rest ben ik kwijt. Januari 2006 kreeg ik een plaat in mijn sleutelbeen, hielp niks, de pijn bleef. Na een half jaar de plaat er weer uit.

Ik heb 17 maanden moeten wachten na doordrammen bij de revalidatie-arts in het ziekenhuis dat ik verder wilde komen, dus stuurde hij mij naar Heliomare in Wijk aan Zee.  Daar heb ik 6 weken intern gerevalideerd. Gestart 16 mei 2007. Was heel zwaar, zondagavond melden, vrijdagmiddag naar huis, 3 kinderen achterlaten. Vrijdag thuiskomen, boodschappen, bedden, wassen, hele huishouden doen, de kinderen waren werken of naar school. Ik zat aan de astronautenvoedselpakjes, want ik kon niet slikken.

Februari 2007: ik zat vroeger `s avonds altijd op een chatbox met een vriendin, maar daar was ik nooit meer geweest. Wachtwoord kwijt, mijn vriendin geregeld, ik achter de pc,typen gaat nog als vroeger en ik word privé aangeklikt door ene Menno Beijer. We raken aan de praat, stappen na 2 maanden over naar MSN en hij voelde zich als een soort buddy. Op 17 mei 2007 Hemelvaart, tweede dag opname Heliomare, kwam hij mij opzoeken vanuit Zalk, bij Zwolle, gewoon als buddy. Heb geen stem gehoord, geen foto’s uitgewisseld, compleet vreemd. Mijn jongens mochten niks weten want er mocht niemand aan hun moeder komen. Na 3 weken weer met Menno in Heliomare afgesproken. Dat was op 6-6-2007, op mijn verjaardag. Het klikte meteen, onbeschrijfelijk!

Aan Heliomare heb ik overigens niks gehad, en wat ik mankeerde, ja: een hersenkneuzing. Oké…

Ik mocht ook niet terug naar de revalidatiearts in het ziekenhuis waar ik was vóór Heliomare, want die man kon mij niet meer helpen.

Verder
Dan ga je maar verder met je gezin; het ene weekend naar Menno, hij kwam mij halen en bracht mij thuis, het andere weekend kwam hij naar mijn huis. Maar ik wilde verder, dus hup naar het Spaarneziekenhuis in Hoofddorp, revalidatiearts dr. Polomski. Hij zei: wat komt u doen? Ik zei: ik wil verder, ik wil vooruit gaan!

Oké, ik ging daar revalideren, 6 therapieën, ook warm zwemmen, maar 8 juni 2009 kreeg ik daar van de maatschappelijk werkster te horen dat ik mijn huis uit moest want de partneralimentatie stopt in september.

In 3 maanden is mijn hele huis leeggehaald. De oudste zoon was 22 jaar, had net een flat gekocht, de middelste woonde in Amsterdam, de jongste moest naar zijn vader, en daar ging ik……. mijn spullen op de straat neergezet want Menno zijn huis stond al boordevol rommel.

Maar goed, ik had gelukkig wel een onderkomen bij Menno. Verder revalideren in de ziekenhuis de Weezenlanden, maar vanaf het moment dat ik mijn huis verliet begon het: als ik uit bed kwam, deed mijn hele lichaam pijn. Wat was dat toch? Verder revalideren in de Vogellanden, ergotherapie, spraakles, psychologe, aangepaste schoenen, 2011 rolstoel, scootmobiel, de pijn werd met de dag erger.
Naar de huisarts, Tramadol gekregen maar de pijn verdween niet. Toen naar de pijnpoli en daar werd beweerd dat ik pijn had door mijn scheiding in 1997, hup Amitriptyline erin.

2010: naar de dermatoloog in Zwolle in verband met een zeer droge huid en jeuk. Zalfje hier zalfje daar, en ‘gaat u maar naar huis’.

Februari 2011: Vogellanden meet aangepaste schoenen aan, want zij vinden dat ik scheef loop. Oké.

Sjögren
Maart 2011: Naar de oogarts in Zwolle want al sinds de val heb ik branderige ogen, gevoel van zand in mijn ogen. In Haarlem waren twee oogartsen die zeiden beiden dat ik niets mankeerde aan de ogen. Maar de oogarts in Zwolle deed de Schirmertest en nog een test en hij zei dat ik het Syndroom van Sjögren had. Oké, druppels mee en een zalf. Sjögren is een auto-immuunziekte. Daar hoort dus bij: zeer droge huid, reumaklachten, droge mond, droge lippen, wisselende pijn aan alle gewrichten in mijn lichaam.

Oktober 2012: naar de huisarts. “Ik wil weten waarom ik altijd pijn heb. Ik wil door de MRI. Tramadol en Amitriptyline doen niks.”
Ik was in het ziekenhuis in Haarlem na de val namelijk alleen maar door de CT-scan geweest.

Huisarts: “U blijft maar doorzeuren !!!” Oké, naar neuroloog dr. Hoppenbrouwer. Hij zei: “U heeft een hersenschudding gehad, heb ik gehoord”? Ik zei: “Een hersenschudding, hier hebt u de papieren uit Haarlem, het is een hersenkneuzing”.

Na een week door de MRI gegaan, 6 weken wachten.
10 december 2012: Hoppenbrouwer: “Twee delen van uw hersenen zijn afgestorven, uw temporale kwab en de frontaalkwab. Weer een antidepressivum: Lyrica. Hij zou 5 januari 2013 bellen. Het ging helemaal mis, ik ben zelf gestopt acuut.

Begin 2013: terug naar Hoppenbrouwer. Ik stelde vraag: “Kunt u mij alstublieft helpen, plaats een zakje met medicijnen in mijn rug of zo dat ik van de pijn af kom?” Hij: “Ik kan uw schedel heffen, daar een zakje medicijnen in stoppen, maar dat zal niets doen. Ga maar naar huis en maak van iedere dag een leuke dag”. Punt.
Ik lag alleen nog maar op bed van altijd je hele lichaam pijn.

Tekst gaat verder onder de advertentie


Hoger beroep
Tussendoor: december 2011, herkeuring UWV-Gak: binnen 5 minuten, in rolstoel zittende: volledig goedgekeurd. Bam!!! Januari 2012 naar arbeidsdeskundige: “Ik snap hier niks van mevrouw…..maar goed u kunt gewoon aan het werk, ik stuur u mijn verslag wat u allemaal voor werk kunt gaan doen”. Bam!!! Gelijk een advocaat gezocht, ik wilde mijn rechtvaardigheid. In Zwolle 1e rechtszaak, verloren!! In hoger beroep. De beste advocaat van Zwolle. Zij stuurde mij naar een onafhankelijk expertisebureau in Assen, naar een onafhankelijke neuroloog. Die kwam met een rapport dat er zoveel beschadigd was in mijn hoofd dat het onmogelijk was voor mij om nog te werken. Tevens naar polikliniek neuropsychologie, dr. Eric Matser in Helmond, ook in opdracht van mijn advocaat. Heb diverse schriftelijke testen gehad, hij las de uitslag van de MRI bij Hoppenbrouwer, na veel telefoontjes zei hij ook dat het onmogelijk was om te werken. Hoger Beroep was in Utrecht. Jurist van het UWV-Gak erbij.

Deze rechtszaak heeft drie jaar geduurd, wat zeer zelden gebeurd. Maar ik heb de rechtszaak gewonnen! Ik had mijn rechtvaardigheid! Het ging mij niet om de centjes. Heel veel jaren heb je je kapot gewerkt en ze concluderen gewoon maar wat. Van het UWV-Gak winnen komt bijna niet voor. Buiten deze twee onafhankelijke heren dan uit Assen en Helmond. Die uitslag van de rechtszaak kwam in december 2016.

Non-Sjögren
2015: Naar het UMC-Utrecht, een immunoloog tevens reumatoloog dr. Kruize, foto’s van de longen gemaakt, bloedafname, uitslag Non-Sjögren Syndroom. Dat betekent wel alle aspecten van Sjögren, dan loop je de kans dat dat doorloopt naar lymfeklierkanker, maar met Non-Sjögren Syndroom zal dat zeker niet gebeuren die vorm van kanker, maar je hebt wel alle klachten, dus veel pijn en alles droog droog droog en brandende ogen enzovoort.

Inmiddels had ik ook al een traplift en een stok.

Thalamus
Ik heb eind december 2016 het volledige dossier opgevraagd van ziekenhuis Isala in Zwolle. En wat zat daarin?

1 A-4tje, van 2012 van de radioloog, gericht naar Hoppenbrouwer, waarop 1 woord staat, namelijk: “Thalamus” Wat?

Begin 2017 naar de huisarts gegaan voor een verwijsbrief naar een andere neuroloog in Rotterdam, voor een second opinion. Die had met Hoppenbrouwer al gebeld, ik kwam voor een nieuwe MRI, geweigerd door nieuwe neuroloog dr. de Jonge.

Dus……doorgaan, Prescan in Amsterdam gebeld, gespecialiseerd in hersenen. April 2017 naar Amsterdam, MRI, radioloog vertelde: “Ja mevrouw, uit de MRI blijkt dat uw thalamus links kapot is, en daarom heeft u altijd pijn”.

Wat is de thalamus?
Door de klap van de val zijn er adertjes gescheurd. Dan krijg je bloed in je hoofd. Dat bloed kan nergens heen, dat wordt een hematoom of meerdere hematomen en dan krijg je ontzettend veel druk in je hoofd.

De thalamus zit diep in je hoofd, met een kluitje, de hypofyse, de pijnappelklier, hypothalamus en nog meer onderdelen. De thalamus is de schakelklok die alles doorgeeft naar je lichaam. De pijnappelklier regelt melatonine, die werkt niet meer, dus slapen zonder melatonine pillen lukt mij niet want dat wordt niet meer aangemaakt.
Als er bij iemand een glazen fles op de voet valt, doet het zeer maar bij mij is het 1000 keer erger. Aanraken doet zeer, ja wat doet er niet zeer, het is totaal ontregeld. Het is gewoon allemaal kapot in je hoofd.

Augustus 2017: Naar UMC Utrecht. Een anesthesiste van de pijnpoli vroeg niks over de voorgeschiedenis, maar dit was voor mij de laatste hoop. Eerst starten met vloeibare morphine en dan overstappen naar morphine pleisters.

Begonnen met vloeibaar en toen overgestapt naar om de dag 2 pleisters op schouderbladen en bovenarmen. Mijn maag is kapot gegaan van de vloeibare morphine en van de morphine-pleisters ging mijn huid helemaal kapot. Het werd een aardbeienhuid, dus daarmee gestopt zelfstandig. Het hielp trouwens ook niet tegen de pijn.

Tekst gaat verder onder de advertentie


Grootste liefde
September 2021:
Ik ben nu 16 jaar verder. 7.30 uur wekker, mijn man smeert mij helemaal in, aankleden, ontbijten, zitten, even rusten, 10 minuten strijken, 10 minuten zitten, eventueel mee boodschappen doen in rolstoel (altijd ‘s ochtends), 11 uur koffie, zitten, 12.30 uur boterham, eventueel een kamer stoffen, 13.30 uur mijn man helpt mij uitkleden en in bed, plat met tv aan plafond, 15.00 uur slapen, 16.40 mijn man maakt mij wakker, helpt mij met aankleden, hij kookt altijd, 18.30 uur samen koffie drinken, 19.00 uur half uur spel achter computer, 19.30 uur douchen met hulp van mijn man, pyjama aantrekken en weer inzalven met hulp van mijn man, in bed helpen, plat tv kijken, 22.30 uur slapen.

Ik zal nooit meer beter worden met a. de kapotte thalamus en b. Syndroom van Sjögren. Mijn man heeft zijn bedrijf aan huis: ‘Art of Music’, muziek en multimediaproducties, dus hij werkt thuis.

Niemand die het aan de buitenkant ziet, maar in de loop der jaren verlies je iedereen.

Ik woon hier nu 12 jaar, ben in 2012 getrouwd met de eerste grootste liefde in mijn leven, zonder dat iemand hiervan wist.

Mijn drie zonen? Ik spreek ze niet meer, zie ze niet meer, hebben alle drie een vriendin en alle drie een dochter, maar ik ben niet meer interessant in hun leven.

‘s Ochtends kunnen we prima visite ontvangen maar niemand komt, alleen de oudste zoon van mijn man. Toch ben ik iedere dag gelukkig met mijn eerste grootste liefde in mijn leven, met ons paleisje, en dankbaar met ieder heel klein dingetje.
Als ik mijn man nooit had mogen vinden, had ik al euthanasie toegepast, want dit is niet meer menswaardig. Maar ik blijf voor mijn allerliefste geweldige zachte man, die alles voor mij doet. Niets is teveel voor hem.

Het is al vastgelegd dat wanneer ik kom te overlijden ik alleen mijn man bij mij wil en verder niemand meer, eventueel wel Menno’s zoon erbij. Want ik spreek of zie nu ook niemand! En dan kunnen ze opeens wel komen? Nee, bedankt!
Iedere dag is heel kort; ik kan zeer weinig in het huishouden maar ben zielsgelukkig met deze grootste liefde in mijn leven.

Dus dit is wat ik jullie schrijf over mijn leven. Het is nog maar een topje van de ijsberg op het gebied van mijn gezondheid. Over andere zaken in mijn leven kan ik niet meer schrijven.”




George – Corona, COPD, rugklachten en meer

“Mijn  naam is George, geboren als nummer 12 in een gezin van 14 kinderen. Ik werkte al vanaf mijn 4e jaar in mijn vrije tijd en na schooltijd op het veld bij het oogsten en poten van groentes en fruit. Bij de rijken in dit dorp onderhield ik op zaterdag een aantal tuinen om mee bij te dragen aan de kosten van ons grote gezin. Vanaf mijn 6e jaar moest ik in de vakanties met mijn vader mee naar de ijzergieterij waar ik alle vakanties moest werken totdat ik mijn LTS-diploma leerling bakker gehaald had en vanaf dag 1 werkzaam was bij een kleine bakker, later in een brood/ banketfabriek.

De werkomstandigheden waren voor een kind zeer ongezond en zwaar en die zijn mede schuldig aan de slechte toestand mijn gezondheid maar ook de gezondheid van mijn broers. De oudste is 58 jaar geworden en stierf in 2008. De rest heeft ook allemaal hart, long en lijf problemen!

Medio 2000 ben ik voor de derde keer geopereerd aan mijn rug,  met als gevolg ontslag en gedeeltelijke afkeuring. Ik wilde en kon werken en heb aansluitend meteen via het GAK een opleiding beveiliging gevolgd en ben daarna tot 2016 werkzaam geweest als beveiliger/portier in hotels.
In mijn vrije tijd heb ik veel vrijwilligerswerk gedaan als kindervakantieweek, judoleraar en bestuurslid judo club, scheidsrechter judo, 13 jaar coördinator interne judo competitie Limburg, Utrechtse zomerkampen voor sociaal, arme en kinderen uit achterbuurten en gezinsvervangende tehuizen en vanaf 2008 tot januari 2015 chauffeur/ vrijwilliger op de dierenambulance Noord en Midden Limburg.

Helaas heb ik met het judogebeuren in 1999 moeten stoppen en het scheidsrechteren en het coördinatorschap in 2007 in verband met toenemende lichamelijke klachten. Uiteindelijk kon ik ook het werk op de dierenambulance vanwege pijn op de borst en in de kaak en benauwdheid bij inspanningen niet meer volhouden. Van 1995 tot december 2018 ben ik overigens ook actief EHBO’er en later Burger Hulp verlener geweest, maar helaas kon ik de hulpverlening, het reanimeren en de trainingen lichamelijk, conditioneel en geestelijk niet meer aan.

Mijn gezondheid over de afgelopen 57 jaar:

* 1998-1994: drie knie-operaties, na het dubbelklappen van mijn rechterbeen tijdens sporten. Kruisbanden en meniscus kapot

* 1994-2000: drie hernia-operaties na acute hernia 1994. Nu weer twee nieuwe hernia’s onderrug, diverse tussenwervelschijven in nek en rug geheel of gedeeltelijk weg. Er is afgelopen jaar al diverse malen geprobeerd dmv. een blokkade de pijn weg te nemen in mijn armen, schouders, borst , rug, nek en hoofd en ik heb massagetherapie gevolgd maar na drie massages vond de masseuse het beter om te stoppen ivm. verslechtering. Gevolg: veel pijn, uitval van ledematen, hoofdpijn, concentratieproblemen en verwardheid. Gebruik van veel pijnmedicatie.

2001- 2021: COPD diverse malen vastgesteld door long en huisartsen in 2010 en nogmaals in 2018. Gevolg: benauwdheid en een hart dat niet blij is met regelmatig te weinig zuurstof.

2014 – 2021: twee hartaanvallen in mei en augustus 2014, nog tot 2016 gewerkt maar steeds na een paar maanden ging het weer mis. Ik ben vier keer gedotterd en heb een stent geplaatst gekregen. Er zijn twee kleine adertjes verstopt waar men niet aan kan komen en alleen met twee vaatverwijder medicijnen en bloedverdunner proberen te zorgen dat er overal bloed komt op mijn hart. Gevolg: hartkrampen en sinds januari 2021 hartritmestoornissen. De cardioloog weet niet wat hij er mee moet. Een fietstest met een percentage van 56% en al na 100 meter lopen vermoeidheid en het zuur in mijn spieren! Verder regelmatig pijn op borst en kaken in combinatie met benauwdheid. Nog geen twee weken geleden nog met ambulance naar het ziekenhuis gebracht vanwege een ritmestoornis die niet wilde stoppen.

2018-2021: problemen met de maag/darmen door waarschijnlijk de bloedverdunner en de cholesterolverlager. Gevolg: veel pijn in maag- en darmstreek, regelmatig bloed in ontlasting, misselijkheid, diarree en ik kan vrijwel geen fruit en suikers en zuren meer verdragen. Ik gebruik twee maagbeschermers en ik doe mee aan een laboratoriumonderzoek voor een alternatieve cholesterolverlager.

15 januari 2021: positief getest voor corona die ik waarschijnlijk een aantal dagen eerder opgelopen had door mijn hulpverlening aan een oude bejaarde man die onwel werd. Ik had een masker op maar hij niet en natuurlijk heb ik hem onbeschermd geholpen. Twee dagen later belde zijn zoon op dat hij corona had en ik misschien ook. Twee dagen daarna kreeg ik de bekende symptomen keelpijn, hoofdpijn, hoesten en koorts. Heb mij meteen laten testen en ja positief. In eerste instantie dacht ik, het valt wel mee met die klachten. Wat paracetamol en dubbelzoute drop, rust en dan komt het wel goed.

Maar nee, de dag erna werd ik steeds zieker met het gevolg dat ik 7 dagen in bed gelegen heb met koorts tot bijna 40 graden, geen reuk en smaak (ik noem het de smaak van de dood) die ik ook wel eens bij eerdere reanimaties van slachtoffers herken, diarree en moe o zo moe en zo uitgeblust en slap!

Het in slaap vallen leek meer op buiten bewustzijn raken dan in slaap vallen en met lopen naar toilet of iets eetbaars maken moest ik uitkijken dat ik niet omviel uit duizeligheid. Daarna heeft het nog zo’n twee weken geduurd voordat ik weer een beetje op 80% was.

Negatief

Na die beruchte januari ben ik nogmaals twee keer ziek geweest met bijna dezelfde symptomen als in januari, maar testte steeds negatief en was ik na een vijftal dagen weer enigszins oké. Ik heb een Pfizer vaccin gehad begin juni en ben daar ook twee dagen ziek van geweest. Omdat de klachten van uitputting, slecht slapen, moeheid, concentratieproblemen, misselijkheid maar ook omdat ik een erg kort lontje kreeg heeft de huisarts mij doorgestuurd naar de coronatherapie die ik nu tweemaal in de week volg. Tot een week of twee geleden ging het beetje bij beetje beter maar de vrijdag voordat ik met hartritmeproblemen met de ambulance naar het ziekenhuis werd gebracht, kreeg ik diezelfde hartklachten tijdens de corona fysio en een dikke anderhalve week geleden kreeg ik thuis flinke hartritmestoornissen en ben ik met spoed naar de huisarts gegaan.

In heel die periode heb ik meestal meerdere keren per week kleine hartritmestoornissen die eindigen op een adrenalinestoot en voorafgegaan wordt door een hartslag van soms tussen de 41 en 47 slagen per minuut! Ik weet niet hoelang ik deze klachten al werkelijk heb omdat ik sinds een ongeval in december 2019 een hoge dosis tramadol  (tweemaal daags 100mg) en een Paracetamol tablet en één maal in de nacht 37,5 Tramadol met Paracetamol combi.

Ik zal bijna vergeten te vermelden dat ik ook nog eens last heb van jicht in de voeten en daarvoor ook medicatie krijg.

Recentelijk heb ik in verband met mijn verslechterde gezondheid een herkeuring gehad bij het UWV in Venlo door een vrouwelijke arts. Ik was door eerdere gezondheidsproblemen al 45-55 procent afgekeurd. Helaas vond die mevrouw dat ik schijnbaar nog niet dood genoeg was/ben en na twee kantjes van aantekeningen van ‘beperkt dit beperkt dat’ was haar conclusie dat ik makkelijk weer 8 uur per dag, 40 uur per week zou moeten kunnen werken en dat ik wel zou genezen van al die bovengenoemde ellende!

Professoren en hoogopgeleide artsen en specialisten weten zich nog geen raad met de Corona en waar dit eindigen zal weten de artsen van het UWV het schijnbaar wel al en zullen alle Coronapatiënten weer helemaal genezen? Ik heb nu weer een flinke klap gehad van de hartritmestoornissen de afgelopen weken, kan amper een kwartier lopen, ben weer onderaan begonnen met de Coronatherapie en kan ieder moment het bericht verwachten van het UWV dat ik na drie maanden geen verlenging ga krijgen van de ziektewet en ik eruit geflikkerd ga worden met alle gevolgen van dien, met uiteindelijk een inkomen van een bijstandsniveau, armoede dus en dat als dank na 36 jaar werken en veel vrijwilligerswerk doen!

Ik heb mijn verhaal bij het medisch tuchtcollege in Eindhoven neergelegd en bij de Nationale Ombudsman in de hoop dat zij het UWV wel gaan aanspreken. Bij de ombudsman heb ik weinig vertrouwen omdat hij werkt met een contactpersoon van het UWV, die moet controleren of zijn/haar collega’s van het UWV wel netjes hun werk gedaan hebben. Misschien dat ik maar met een knuppel bij het UWV in Venlo naar binnen ga lopen om alles wat beweegt UWV-rijp te slaan zodat zij misschien erachter komen hoe zij met zieke mensen omgaan of misschien heeft het UWV en onze regering nog liever dat je voor een trein springt zodat ze je niets meer hoeven te betalen? Maar ja daar ben ik nu nog te moe voor!

De SP verzamelt gelijkwaardige klachten omtrent het UWV, in de hoop een tweede toeslagenaffaire vroegtijdig te voorkomen. Dus als u klachten of negatieve ervaringen heeft met het UWV, meldt dit dan aub bij de SP.”




Mensen met een beperking blijven achter in de arbeidsparticipatie

Mensen met beperking zijn in de crisis harder getroffen, dan mensen zonder beperking. Zij blijven achter in de arbeidsparticipatie. Dit blijkt uit de arbeidsparticipatiemonitor van het UWV en een aantal andere rapporten. Deze zijn recent verschenen en geven inzicht in hoe het mensen met een beperking vergaan is op de arbeidsmarkt tijdens corona. Om te zorgen dat de ongelijkheid op werk niet nog groter wordt, ziet Ieder(in), netwerk voor chronisch zieken en mensen met een beperking, een aantal concrete taken voor de overheid.

Het UWV monitort de arbeidsparticipatie van mensen met een arbeidsbeperking. En rapporteert jaarlijks hoe vaak mensen met een beperking aan het werk zijn, komen en blijven. Het achter blijven op de participatie heeft meerdere redenen: het betreft veelal mensen met tijdelijke contracten die zijn stopgezet en daarnaast werken mensen met een beperking vaker in sectoren die hard zijn getroffen. Ook is het voor veel mensen met een beperking die de arbeidsmarkt betreden moeilijk om een baan te vinden.

Gemeenten en het UWV kregen tijdens de coronacrisis nieuwe taken, namelijk het uitvoeren van de economische steunmaatregelen. Ook waren er meer verzoeken om reguliere ondersteuning, als gevolg van de stijgende werkloosheid, schulden en armoedeproblematiek. Inspectie SZW onderzocht de gevolgen hiervan en ziet vooral risico’s voor de hulp die wordt geboden aan diegenen met een grotere ondersteuningsbehoefte.

(Bron en volledig artikel: de Zorgkrant)




Zeker 175 gedupeerden door fouten bij beoordelingen door UWV

Uitkeringsinstantie UWV heeft zeker 175 mensen gedupeerd omdat er fouten werden gemaakt met de beoordeling of ze arbeidsongeschikt zijn. De slachtoffers, die zich bij een speciaal hiervoor opgericht meldpunt kenbaar hebben gemaakt, zullen worden gecompenseerd. Mogelijk zijn er nog meer gedupeerden.

De zaak heeft betrekking op een groep mensen die tussen 2006 en 2010 een WIA-uitkering hadden voor gehele of gedeeltelijke arbeidsongeschiktheid. Die groep raakte vervolgens om onduidelijke redenen buiten beeld waardoor ze lang in onzekerheid verkeerden over de definitieve beoordeling van hun arbeidsgeschiktheid.

In 2018 besloot de uitkeringsinstantie deze ongeveer 2100 mensen opnieuw te keuren. Dat gebeurde door verplegend personeel en niet door artsen zoals vereist is. Daarbij werd gestuurd op het duurzaam en volledig arbeidsongeschikt verklaren van de gekeurden. Toen er over die werkwijze ophef ontstond, besloot het UWV de herkeuringen opnieuw te doen. Nu werd dat wel volgens de regels gedaan en raakte ongeveer 30 procent van de mensen de uitkering gedeeltelijk of volledig kwijt.

(Bron en volledig artikel Nationale Zorggids)