1

Baankansen vergroten voor mensen met psychische aandoeningen

Werk als medicijn. Dat is het uitgangspunt van de re-integratiemethode Individuele Plaatsing en Steun (IPS) waar het kabinet 18 miljoen euro voor vrijmaakt in het komende politiek jaar. Door de ggz-behandeling en begeleiding naar werk te combineren, kunnen mensen met psychische aandoeningen vanuit een vertrouwde setting de eerste stappen voorwaarts maken. Dit meldt de Rijksoverheid.

Ruim vier op de tien Nederlanders krijgen in hun leven te maken met psychische problemen. Velen van hen hebben geen betaald werk. Financieel zijn ze afhankelijk van een uitkering van het UWV of de gemeente. De uit de VS afkomstige, door de ggz ontwikkelde re-integratiemethode Individuele Plaatsing en Steun (IPS) helpt veel mensen, als zij dat zelf ook willen, aan werk. IPS verzekert namelijk dat al tijdens de hulp die iemand van de ggz krijgt, aandacht wordt besteed aan werk vinden, en niet pas nadat de behandeling is afgerond.

IPS blijkt bij 44 procent van de deelnemers binnen 30 maanden tot betaald werk te leiden, terwijl die uitkomst bij andere methodieken 25 procent is. Met de 18 miljoen euro voor 2021 en 2022 kunnen 2.300 IPS-trajecten worden gestart.

(Bron en volledig artikel Nationale Zorggids)




Bijna twee-derde werknemers is bang om corona op de werkvloer op te lopen

Foto door fauxels via Pexels

Coronamaatregelen staan op veel werkvloeren in Nederland onder druk. Er wordt te vaak geen afstand gehouden. En regelmatig vindt de werkgever dat je gewoon moet komen werken bij milde klachten. Dat blijkt uit een FNV-onderzoek waaraan ruim 10.000 leden meededen. 65% van de mensen die hun werk alleen op de werkvloer kunnen uitoefenen, is bang om daar corona op te lopen. 45% vindt dat hun werkgever onvoldoende coronamaatregelen neemt.

Niet iedereen kan thuis werken. In Nederland moet bijna de helft van de mensen op de werkplek zijn: werknemers in transport en personenvervoer, de bouw, industrie, (detail)handel, zorg, kinderopvang en (basis)onderwijs. Aan hen is gevraagd is gevraagd of ze zich veilig voelen op het werk.

Ruim vier op de vijf werkenden in de bouw en industrie vindt het lastig voldoende afstand te houden. Het werk vindt vaak plaats bij machines en/of in kleine ruimtes, waar vaak samengewerkt moet worden. Ook voelen bouwvakkers zich onveilig in busjes, waarin ze op weg naar het werk vaak met meer personen zitten, net als in de schaftkeet.

FNV vicevoorzitter Kitty Jong: ‘Schrikbarend dat bijna de helft van de werkgevers nog steeds niet genoeg doet aan coronamaatregelen, bijvoorbeeld omdat winsten voor hen voorop staan. Zij zijn verantwoordelijk voor een veilige en gezonde werkplek. Ik snap dat bouwvakkers zich onveilig voelen als zij met veel mensen in een busje of schaftkeet moeten zitten. Als veiligheid en voldoende afstand niet gehandhaafd kunnen worden, moet de werkgever voldoende goede beschermingsmiddelen bieden en bijvoorbeeld meer busjes laten rijden. Je kunt als werkgever toch niet moedwillig de gezondheid van je mensen in de waagschaal stellen?’

Werkenden in de detailhandel en het personenvervoer worden het vaakst geconfronteerd met reizigers, klanten of leveranciers die zich niet altijd aan de coronamaatregelen houden (71%). De werkcultuur is er niet naar hen daar op aan te spreken. Mensen geven aan, soms toch met milde klachten naar het werk te moeten komen. De angst om corona op te lopen is dan ook groot in die sectoren (rond 70%), hoewel het onderwijs daar stevig bovenuit steekt met 80%.

Jong: ‘Het moet echt beter. Bijna 18%* van de mensen raakt op de werkplek besmet. De angst voor besmetting is groter dan bij ons onderzoek in november (toen 62%), waarschijnlijk vanwege de nieuwe variant. De overheid kan een veilige en gezonde werkplek, zo blijkt, niet zomaar overlaten aan werkgevers. Her en der de arbeidsinspectie er op afsturen is echt onvoldoende. Ik verwacht van de overheid dat ze hierop steviger gaat sturen, maar die hoor ik alleen maar over thuiswerken.’

*Cijfers GGD januari 2021.

Klik hier voor onderzoek

(Bron: FNV)




Vervolg – Column

door Madelon

Inmiddels weten we dus wat er aan de hand is, maar ja, veel schieten we er niet mee op. Ja, we kunnen de buitenwereld vertellen dat er serieus wat aan de hand is en dat ik me niet aanstel, maar dat duizelen gaat er niet mee weg. En dat is iets wat ook voor mijn werkgever (en mij) duidelijk werd. Gelukkig heb ik een goede verstandshouding met mijn directrice en zijn we altijd heel open naar elkaar geweest over de hele situatie. Zij begrijpt dat ik wil werken, ik begrijp dat ik een (hele) dure werknemer ben en dat ze niet op me kunnen bouwen.

Maar ja wat dan? Ik ben 36 en wil nog zoveel, maar feit is ook dat ik maar weinig kan. Hierover later meer, want ja, op het oog lijkt er niet veel met me aan de hand…

En daar zit het hem…..op het oog! Ik zet mijn vriendelijkste glimlach op en tadaa: niks aan het handje voor de buitenwereld. Mensen zeggen wel eens dat ik moet zeggen dat het niet gaat! En ik snap waarom ze dat zeggen, maar moet ik dan iedere dag zeggen: ‘Ik ben duizelig dus eigenlijk gaat het niet zo….’? En ik weet dat dat de realiteit is, maar uiteindelijk gaat dat antwoord ook vervelen. Bij mezelf en bij een ander.

Wanneer je echt de moeite neemt om MIJ te zien/horen, dan zie je dat ik 8 van de 10 keer ergens tegenaan leun, iets vast heb of ga zitten. Dan hoor je dat ik zeg dat ik 2x per dag 1 à 2 uur rust en ’s avonds rond 21.30 uur op bed lig. Daarnaast heb je ook in de gaten dat ik bij veel verjaardagen niet aanwezig ben of op een tijdstip kom dat het rustig is, ik feestjes mijd en dat mijn vriend de dagjes uit doet met onze zoon. Ook hoor je dat ik altijd moe ben, omdat mijn ogen ontzettend hard moeten werken om mijn beeld stabiel te houden en mijn hoofd overuren maakt in het vooruit denken. Want als ik er nu voor kies naar de verjaardag te gaan, betekent dat dat ik morgen meer plat lig en andere dingen zoals het huishouden niet kan. Ook zie je dat mijn vriend, naast zijn fulltime baan, enorm veel doet in het huishouden.

Er zijn maar een paar mensen die ECHT zien hoe het met me gaat en die ook zien hoeveel verdriet ik heb. Want achter mijn glimlach naar de buitenwereld gaat een heleboel verdriet schuil. Verdriet wat een ander niet weg kan halen en waar ik zelf een weg in moet gaan vinden. En in mijn geval zal het spirituele daar een rol in gaan spelen. Hoe? Geen idee. Daar hoop ik in de loop van de tijd achter te komen.

Ook zijn er ook al heel wat gesprekken gevoerd met de Arbo-arts en arbeidsdeskundige. De laatste keer met de arbeidsdeskundige was vanwege een arbeidsdeskundig onderzoek. Daar kwam naar voren dat zowel hij als zijn collega (de Arbo-arts) vonden dat ik afgekeurd moest worden gezien de beperkingen die ik heb.

BAM! Dat was een knal in mijn gezicht! Ergens hou je er rekening mee en weet je stiekem dat dit ter sprake gaat komen, maar om het dan zo zwart wit te horen (en later te lezen) doet je echt wel wat. Mijn directrice vroeg of ik het er mee eens was dat we dit traject (WIA) in gaan zetten. Tja, wat moet je daar op antwoorden? Nee natuurlijk niet! Ik wil gewoon werken! Ik heb nog zoveel dromen en dingen die ik wil doen en dat wordt nu ineens afgepakt. Maar ja, verstandelijk weet je ook wel dat het op deze manier niet gaat. Ik weet ’s ochtends niet of ik de middag nog kan werken en lig ’s nachts wakker van de vraag; kan ik morgen wel werken?

Al met al een heel gevecht in mijn hoofd. Enerzijds wil ik nog zoveel, anderzijds is wat ik allemaal nog wil niet reëel. Ook niet naar mijn gezin. Want als ik koste wat het kost op de oude voet wil doorgaan, lijdt mijn gezin daar ook onder. Omdat ik simpelweg niks meer kan als ik thuis kom.
Nu zit ik dus te wachten op een oproep van het UWV. Nog niet voor de WIA-aanvraag, maar voor een zogeheten deskundig oordeel. Wat er op neer komt dat het UWV gaat kijken of het terecht is dat de Arbo niet achter mijn vodden aanzit om te gaan re-integreren. Wanneer het UWV denkt dat er nog wel mogelijkheden zijn, zal ik dus moeten starten met re-integratie.

Ondertussen ben ik thuis een weg aan het zoeken tussen inspanning en ontspanning. Wat voor mij kort door de bocht betekent een weg zoeken tussen wakker zijn en slapen, want wat voor mij geldt als ontspanning betekent tegelijkertijd ook inspanning. Gelukkig merk ik wel een verbetering sinds ik met de nieuwe medicatie ben begonnen. De scherpe kantjes worden er een beetje vanaf gehaald over het algemeen en ik kan het wat langer volhouden tot een volgende rust/slaappauze. Nu lijkt dat voor de meeste mensen niet zo heel bijzonder, maar voor mij is dit al een enorme stap!




Wauw! – Column

door Madelon

“Wauw, dit is spannender dan gedacht. Vertellen over je privé leven en iedereen kan dat lezen…ja duh dat is de bedoeling toch van een blog? Ja dat klopt, maar toch is het best een spannend idee dat iedereen het leest én er wat van vindt…

Om te beginnen; ik ben Madelon, wonend in het oosten van het land met mijn vriend, zoontje van 4 en onze Duitse herder.
In 2002 heb ik mijn diploma onderwijsassistent behaald en ben ik aan de slag gegaan in het speciaal onderwijs.
Eind 2007 ging ik op mezelf wonen en na een half jaar daar gewoond te hebben, leerde ik mijn vriend kennen. Een jaar later trok ik bij hem in en zo kon ons avontuur beginnen.

Helaas werd dat een iets ander avontuur dan we beiden voor ogen hadden.

Tweede Paasdag 2010, we zaten rustig aan ons paasontbijt toen ik uit het niets enorm begon te duizelen. Geen enkel beeld was normaal. Ik zeg tegenwoordig nog wel eens “Villa Volta in de Efteling is er niks bij”.
Het bleek een ontsteking op mijn evenwichtsorgaan, konden ze niks aan doen en moest vanzelf weer over gaan…en daar zit de clou van het hele verhaal…het ging niet over…
Ja, oké de heftigheid veranderde, maar helemaal duizelvrij ben ik sindsdien nooit meer geweest. Nooit? Nee nooit… Eerlijk is eerlijk, de ene dag is erger dan de andere, maar het gevoel van constant op een boot staan, dronken zijn, het gevoel dat je krijgt als je dat spelletje waarbij je 10 rondjes om een pion of iets dergelijks moet draaien, uit de achtbaan komt, uit de draaimolen komt en ga zo maar door, is nooit meer weg gegaan.

De afgelopen jaren ben ik een kei geweest in het verbergen van de klachten voor de buitenwereld. Artsen wisten niet waar het vandaan kwam en dus werd het op psychisch gegooid. Ga maar naar een therapeut en ga daar maar eens praten, er zal vast veel onverwerkte emoties zitten. Want tja, een verleden had ik wel van veel pesten en dat gaat je niet in de koude kleren zitten uiteraard. Maar ook die gesprekken bij de psycholoog hielpen niet. En maar weer terug naar de huisarts, die het ook niet meer wist.

Uiteindelijk heb ik in de afgelopen 8 jaar verschillende artsen en therapeuten gezien waaronder een KNO-arts en neuroloog (die werkten samen op de duizeligheidspoli in het ziekenhuis en zij concludeerden restverschijnselen van de ontsteking die ik net had gehad en dat zou nog weg trekken), drie psychologen, een nei-therapeut, massage-therapeut, acupuncturist, slaapcoach, praktijkondersteuner, natuurgeneeskundige arts, medium en fysiotherapeut, maar mijn duizeligheid is er niet om veranderd.

Helaas…had het er graag voor over gehad. Ondertussen raakten ook mensen in mijn omgeving achterdochtig, want tja op het oog zie je niks aan me. Ik loop redelijk normaal, kan fietsen, kan mijn zoontje optillen en met hem dansen, ik sta gezellig te praten op het schoolplein…..stelt ze zich niet gewoon aan? En tja, dat ging ik op een gegeven moment zelf ook geloven waardoor ik maar niet meer zei dat ik duizelig was en alles maar gewoon deed.

Met alle gevolgen van dien. Januari 2018 kwam ik weer thuis te zitten (we hebben inmiddels uitgerekend dat ik van de 8,5 jaar duizelig ik er 4 van in de ziektewet had gezeten door deze klachten).

Ik kon alleen nog maar huilen en de wereld ging alle kanten op. Uiteindelijk kreeg ik een gesprek met de arbeidsdeskundige, want tja weer ziek… het houdt een keertje op natuurlijk.
Gelukkig nam deze man mij uiterst serieus en hij gaf aan dat hij in zijn hele loopbaan nog nooit iemand met duizeligheid had gesproken waarbij het puur psychisch zou zijn.
Hij adviseerde mij om mijn ogen eens goed te laten controleren en een second opinion aan te vragen. Dat heb ik gedaan en in mei 2018 kwamen we er in Utrecht eindelijk achter dat ik me die ruim 8 jaar niet had aangesteld. Er was een serieuze medische oorzaak. Mijn beide evenwichtsorganen zijn blijvend beschadigd, door de ontsteking en daar zal ik mee moeten leren leven.

Hoe? Geen idee. In die zoektocht zal ik jullie meenemen.

Ook hoop ik tegelijkertijd dat ik voor wat herkenning kan zorgen, een gevoel dat je niet de enige bent en wie weet kan ik ook nog mensen inspireren of motiveren.