Chris – NLD, schizoaffectieve stoornis, fibromyalgie, chronisch pijnsyndroom, FNS

Ik ben Chris, 25 jaar. Ik heb veel ‘labeltjes’ achter mijn naam staan: de leerstoornis NLD, schizoaffectieve stoornis, fibromyalgie, chronisch pijnsyndroom en FNS (Functionele Neurologische Stoornis). Die labels maken mij niet wie ik ben, al ben ik daar wat te laat achter gekomen.

Een half jaar geleden ben ik in een psychose suïcidaal geworden en heeft de politie mij verkeerd begrepen waarna ik 17 dagen heb vast gezeten omdat er geen plek was in de psychiatrie. Toen ik daaruit terugkeerde naar huis, ben ik ingestort.
Door het onterecht vastzitten ben ik nog meer suïcidaal geworden. Ik ben daardoor 4 maanden geleden (voor de tweede keer) voor de trein gesprongen. Ik brak mijn bovenbeen in drieën, mijn rug en sleutelbeen. Daarnaast heb ik ook een hersenkneuzing opgelopen.

In plaats van dat het me nog dieper in de put heeft gebracht, ben ik juist heel hard gaan vechten om toch wat van mijn leven te kunnen maken. De juiste steun heeft mijn vechtersgeest weer aangewakkerd. Ja, ik zit in een rolstoel de komende tijd (zo niet voor eeuwig). Ja, ik heb altijd pijn. Maar opgeven? Nee, nooit meer! Ik kan hopelijk met mijn verhaal anderen helpen zodat het ze niet overkomt!

En wat ik het meeste hoop, is dat ik het verschrikkelijke stigma van psychiatrische aandoeningen af kan halen. Met een psychische aandoening ben je niet afgeschreven, gek of een hopeloos geval. Je hebt een uitdaging meer, een hindernis, maar die hoeft je niet te stoppen het beste van je leven te maken.
Sta open voor hulp van anderen, en je vindt de kracht die binnen in je zit.
Met de kleine stappen kom je niet minder vooruit, geduld is goud waard.


Ik weet wat er gebeurd is,

Ik ervaar de gevolgen,
Het gemis.
Maar weet ik ècht wat er gebeurd is?

Ik weet dat het pijn deed,
Ik voel het nog steeds.
De pijn…
Maar wist ik wel wat ik deed?

Ik stel mezelf dagelijks de vraag,
Wilde ik dit?
Moest het zo gaan?
Toch werd het weer vandaag.

Een nieuwe dag,
Een nieuwe kans.
Opnieuw het gemis.
Dat ik nooit voorzag.

Hoi, ik ben Chris, 25 jaar. Dit is mijn ‘levensverhaal’!




Esther – Mentale pijn

“Het is het allemaal net niet. Het gaat over mentale instorting en mentale pijn. Het begon op mijn 15e levensjaar wanneer ik suïcidale gedachten kreeg. Ze waren minimaal, en ik dacht, het gaat wel weer over, het waren meer gedachten zoals, ik wil dit niet, ik vind dit leven niet leuk. Ik zat op dat moment in het derde of vierde schooljaar van het voortgezet.

Gezien ik op de basisschool 8 jaar gepest ben geweest was ik toen die tijd ook erg onzeker over mezelf en mijn klasgenoten maakte daar ook gebruik van door me dwars te zitten of buiten te sluiten.

Op mijn 16e startte ik mijn eerste opleiding als pedagogisch werker waarbij ik in het eerste jaar ook flink geïntimideerd ben door mijn klasgenoten. Na 2 jaar kreeg ik een negatief studieadvies en werd ik weggestuurd van m’n stage omdat ik niet voldeed aan de eisen die de opleiding stelde (vooral op het gebied van stage/praktisch) ondanks dat ik keihard m’n best deed. Ik storte mentaal in elkaar, heb mijzelf opgepakt (dacht ik) en ben weer doorgegaan.

Ik was toen die tijd 18 toen ik weer een nieuwe opleiding begon. In het eerste leerjaar van deze opleiding ging opeens alles goed. Dit was de eerste keer in m’n leven dat ik succes ervaarde en werd overweldigend door positieve emoties en omgeving waardoor ik overassertief werd.

In het tweede leerjaar werd ik weer in het diepe gegooid omdat ik weer weg werd gestuurd van m’n stage. Wederom probeerde ik het weer opnieuw bij een andere stage en met veel vechten heb ik deze stage met een voldoende afgerond.

Al met al hebben alle situaties ervoor gezorgd dat ik heel veel stress heb opgebouwd en toen ik mijn stage afgerond had, ben ik mentaal in elkaar gestort. Dit keer heftiger. Dit gebeurde in maart 2017. In die tussentijd was er wat gerommel tussen hulpinstanties, waar kon ik precies terrecht?
In die tussentijd heeft dat er ook voor gezorgd dat ik regelmatig de crisisdienst moest benaderen omdat de suïcidale pogingen al aanwezig waren en de suïcidale gedachten iedere dag terug kwam en anders waren er misschien wel ergere dingen gebeurd.

Nu ik 20 ben zit ik soort van op mijn plek bij een hulpinstantie waar ik wel terecht kan. Ik ben daar sinds mei in behandeling. Nu gaan ze echter wel kijken wat precies bij me past qua zorg.
Er is nog niet echt een diagnose gesteld dus daar moet ik nog op wachten. Nu is het overleven en doorgaan. Meer kan ik niet doen. Ik heb wekelijks daar gesprekken dus het loopt wel.”