1

Hersenstimulatie leidt tot ‘duidelijke verbetering’ bij volwassenen met ADHD

Hersenstimulatie in de vorm van transcraniële gelijkstroomstimulatie (tDCS) kan helpen de aandacht te verbeteren bij volwassenen met ADHD. Ook met een thuisapparaat, zo laat een nieuw onderzoek zien. Over het algemeen tonen de bevindingen aan dat het apparaat een niet-medicamenteus alternatief zou kunnen zijn voor de behandeling van deze patiëntenpopulatie, merken Douglas Teixeira Leffa, MD, PhD, Department of Psychiatry, Universidade Federal do Rio Grande do Sul, Porto Alegre, Brazilië en collega’s op.

Foto: Neurowave.nl

“Dit is met name relevant omdat een enorme hoeveelheid literatuur lage therapietrouw op lange termijn en persistentie bij farmacologische behandeling bij patiënten met ADHD beschrijft”, schrijven ze. De bevindingen zijn op 3 augustus online gepubliceerd in JAMA Psychiatry.

Deniet-invasieve techniek tDCS, die gemakkelijk te gebruiken en relatief goedkoop is, omvat het toepassen van een stroom met lage intensiteit over de hoofdhuid om de corticale prikkelbaarheid te moduleren en neuroplasticiteit te induceren. De tDCS-apparaten voor thuisgebruik blijken een goed en gevalideerd alternatief te zijn voor dagelijkse kliniekbezoeken voor stimulatiesessies.

Aan het onderzoek deden 64 volwassenen met ADHD mee,  die geen stimulerende middelen gebruiken. Ze hadden matige of ernstige symptomen van onoplettendheid, met een onoplettendheidsscore van 21 of hoger op de door de arts toegediende Adult ADHD Self-Report Scale versie 1.1 (CASRS).

(Bron en verder lezen: GGZ Nieuws)




Aantal wachtenden ggz licht gedaald, wachttijd is langer

De wachttijden in de geestelijke gezondheidszorg (ggz) blijven lang en de Nederlandse Zorgautoriteit (NZa) vindt dit zorgelijk. Volgens de meest recente cijfers zijn er iets minder wachtenden in de ggz, maar zijn de wachttijden wel langer. Het aantal verwijzingen naar de ggz ligt al langere tijd hoger dan voor de coronapandemie.

Op dit moment wachten 80.000 mensen op een aanmeldgesprek of een behandeling in de ggz, dit is een lichte daling vergeleken met begin dit jaar toen er 84.000 personen wachtten. Problematisch is vooral dat iets meer dan de helft van alle wachtenden, bijna 42.000, langer wacht dan de afgesproken norm van 14 weken. De wachttijden zijn op dit moment in veel gevallen langer dan in het begin van dit jaar. Dat meldt de Nederlandse Zorgautoriteit (NZa).

Eerder dit jaar hebben drie sluitingen van specialistische ggz-afdelingen kort na elkaar voor maatschappelijke onrust gezorgd. De minister van Volksgezondheid, Wetenschap en Sport (VWS) heeft de NZa gevraagd om te onderzoeken of de drie casussen met elkaar in verband staan. De NZa constateert dat dit niet geval is.

(Bron en volledig artikel: Nationale Zorggids)




Regionale doorzettingsmacht voor mensen die vastlopen in de ggz

Vanaf 1 mei is er een regionale doorzettingsmacht (RDM) voor mensen die vastlopen in hun zoektocht naar een passende ggz-behandeling. De cliënt die een RDM-traject volgt kan zich laten bijstaan door een onafhankelijke cliëntondersteuner. MIND heeft zich jarenlang hard gemaakt voor een regionale doorzettingsmacht. Dat die er nu is, is een belangrijke stap vooruit.

De RDM zal zich echter in de praktijk nog moeten waarmaken. Belangrijk is om het instrument zorgvuldig te gebruiken, te benutten voor mensen die anders echt geen oplossing vinden en om teleurstellingen te voorkómen. Goede samenwerking tussen regionale en landelijke partners is noodzakelijk.

We kennen bijna allemaal de schrijnende voorbeelden van mensen met ernstige psychische problemen die nergens een passende behandeling kunnen vinden. Er is nergens plek voor hen, ze zijn ‘te complex’, ze vallen onder exclusiecriteria; ze worden verwezen van het kastje naar de muur en weer terug. Voor deze groep mensen is de regionale doorzettingsmacht (RDM) bedoeld. De RDM is een escalatiemodel dat er voor moet zorgen dat instanties niet eindeloos naar elkaar kunnen blijven wijzen, maar dat één partij verantwoordelijk wordt om een passende behandeling te bieden. Hoe de RDM precies werkt staat in een aparte handreiking.

(Bron en volledig bericht: GGZ Nieuws)




Ongelijkheid in toegang tot ggz voor jongvolwassenen: verhoogd eigen risico speelt een rol

Er veranderen veel aspecten in het leven wanneer men 18 en volwassen wordt. Voor degenen die een geestelijke gezondheidsbehandeling krijgen, betekent dit dat ze van het systeem voor jeugd overgaan naar het systeem voor volwassenen. Deze overgang leidt vaak tot verstoring en stopzetting van de zorg.

Foto door RODNAE Productions via Pexels

Maar waarom? In dit onderzoek hebben we aangetoond dat het feit dat jongvolwassenen meer moeten betalen voor hun behandeling een van de oorzaken is van de transitiekloof in Nederland. Dit is vooral het geval voor jonge vrouwen uit huishoudens met een lager inkomen, waardoor de ongelijkheid in toegang tot geestelijke gezondheidszorg toeneemt.

Een onlangs gepubliceerde studie in Social Science & Medicine van onderzoekers van Smarter Choices for Better Health (SCBH) laat zien hoe een verhoging van het verplicht eigen risico in Nederland leidde tot een afname in zorggebruik van geestelijke gezondheidszorg (GGZ) door jongvolwassenen. Het gaat hierbij om zorggebruik zoals de psycholoog of een psychiatrische behandeling.

Meer betalen vanaf 18 vooral effect op vrouwen uit huishoudens met lagere inkomens
Tussen 2011 en 2013 nam het eigen risico toe met zo’n 180 euro. Dit heeft ertoe geleid dat meisjes die op 18-jarige leeftijd eigen risico zijn gaan betalen, minder gebruik van GGZ zijn gaan maken. Van de 8,1% jonge vrouwen die gebruik maakten van de GGZ, deed gemiddeld slechts 7% dat toen het eigen risico toenam. Dit komt overeen met een daling van 13,6%. Deze daling van ongeveer 20% was het meest uitgesproken voor jonge vrouwen uit huishoudens met lage inkomens.

(Bron en volledig artikel GGZ Nieuws)




Luistertip: Podcast-serie over de mentale gevolgen van corona

Op Blue Monday, de ‘meest depressieve’ dag van het jaar, heeft de KRO-NCRV samen met NPO Radio 1 de podcast: ‘De psychische pandemie’ gelanceerd. Journalist Tom Veldhuijzen (TBS, College Tour, M) duikt in de wereld van de GGZ en gaat op zoek naar de gevolgen van twee jaar Corona-pandemie op de mentale gesteldheid van Nederland.

Het is bijna dagelijks in het nieuws: de mentale gevolgen van Corona zijn groot, raken enorm veel verschillende groepen, en gaan ongetwijfeld nog heel lang doorwerken. Volgens het CBS is het aantal jongeren met psychische gezondheidsklachten gestegen van 12 procent vóór de pandemie naar 24 procent nu.

Directeur René Adriaanse vertelt: “Toen Tom ons benaderde om mee te werken aan deze podcast, zeiden we volmondig ‘ja’. Het is een mooie, waardevolle inkijk geworden in de wereld van de geestelijke gezondheid. En vooral belangrijk is de koppeling die Tom steeds maakt naar hoe je zelf mentaal weerbaarder kunt worden.”

De podcast is te beluisteren via deze link!

(Bron en volledig artikel: GGZ Nieuws)




Regeerakkoord: artsen in loondienst, centrale inkoop jeugdzorg

Medisch specialisten moeten van het nieuwe kabinet-Rutte over twee jaar in loondienst komen van de ziekenhuizen als de prestatieprikkels niet fors verminderen. De huisarts gaat meer ggz-zorg overnemen en gespecialiseerde jeugdzorg moet centraler worden ingekocht.

Dat staat in het coalitieakkoord dat VVD, CDA, D66 en ChristenUnie woensdagmiddag hebben gepresenteerd, met het motto ‘Omzien naar elkaar en vooruitkijken naar de toekomst’. “Voor transformatie naar passende zorg, de bestuurbaarheid van ziekenhuizen en afremmen van perverse prikkels hebben ook specialisten een verantwoordelijkheid”, aldus het regeerakkoord.

Het kabinet wil dat artsen in loondienst gaan werken, als er binnen twee jaar geen verbetering optreedt bij de medisch-specialistische bedrijven: “Dan zal er regelgeving komen, zodat alle medisch specialisten in loondienst gaan.” Het kabinet begint alvast met de voorbereiding van de wetswijziging.

(Bron en volledig artikel Skipr)




MIND: ‘Jaarlijkse eigen bijdrage aan ggz vergroot kans op zorgmijding’

In de nieuwe ggz-financiering, onderdeel van het Zorgprestatiemodel dat op 1 januari 2022 ingaat, worden cliënten verplicht om niet alleen in het startjaar maar elk jaar zelf voor hun zorg te betalen vanuit het eigen risico. Dit komt omdat facturen sneller verstuurd zullen worden.

Door deze wijziging in de betaling krijgen jaarlijks 98.000 cliënten te maken met hogere zorglasten. MIND vindt deze drempelverhogende aanpassing onacceptabel en vraagt samen met de NVvP, LVVP, het NIP en V&VN aan het ministerie van Volksgezondheid om de wijziging terug te draaien. Dit meldt MIND.

In totaal gaat het om 17 miljoen euro die jaarlijks extra ten laste komt van de patiënt, blijkt uit berekening van de Nederlandse Zorgautoriteit. MIND vreest dat meer mensen hierdoor hun zorg gaan uitstellen of zelfs vanwege de financiële drempel zorg gaan mijden. Het probleem doet zich met name voor in de generalistische basis-ggz en bij relatief kortdurende trajecten.

(Bron en volledig artikel: Nationale Zorggids)




Budget Wlz 2021 is nu al te krap: te hoge instroom mensen met psychische stoornis

Veel meer mensen met een psychische stoornis dan verwacht stromen vanuit de ggz de langdurige zorg in. Het gestelde maximum indicaties voor dit jaar is al binnen een maand overschreden. Daarom is extra geld nodig.

De NZa adviseert om nu al de 100 miljoen euro aan herverdelingsmiddelen die in het budgettair kader waren gereserveerd, in te zetten.
De instroom van mensen uit de ggz in de langdurige zorg is echter veel groter dan van tevoren verwacht. VWS had rekening gehouden met een toename van ruim 9.000 patiënten. Maar tot 1 februari heeft het CIZ al meer dan 12.000 indicaties afgegeven. Dit aantal zal naar verwachting nog verder oplopen.
Vanaf dit jaar kunnen mensen met een psychische stoornis die blijvend zorg nodig hebben directe toegang krijgen tot de langdurige zorg.

(Bron en volledig artikel Skipr)




GGZ-psycholoog over mentale gezondheid tijdens deze crisis: ‘Kijk naar waar je wél invloed op hebt’

Met een gedeeltelijke lockdown en de herfst die steeds duidelijker zijn intrede doet, is het voor veel mensen niet makkelijk positief te zijn. Het baart psycholoog Maartje Smit van de GGZ-instelling FortaGroep dan ook zorgen dat er tienduizenden minder verwijzingen naar de GGZ zijn gegaan dan voorgaande jaren.

Illustratie: Knack

Een duidelijke verklaring is daar niet voor. Het roept vooral veel vragen op. “Is er een grotere groep zorgmijders die niet naar de huisarts durft vanwege risico op besmetting met het virus?”, vraagt Maartje Smit zich af. “Of omdat ze niet tot last willen zijn en hun eigen klachten als minder belangrijk of dringend ervaren nu de zorg overbelast dreigt te raken? Of omdat men zich in een lockdown beter voelt zonder de sociale verplichtingen en gedwongen wordt om meer rust te nemen? Dat zijn de vragen die het bij mij oproept.”

Smit zag tijdens de eerste lockdown eerder dit jaar ook een terugloop in aanmeldingen, maar na de eerste schrik begon iedereen z’n draai weer te vinden. “De digitale zorg nam toe. Behandelaren deden hun uiterste best zodat zorg op afstand toch door kon gaan.”

“Veel mensen ervaren door de dreiging van het coronavirus gevoelens van stress, angst en onveiligheid”, merkt Smit. “Ze maken zich zorgen om hun eigen gezondheid en die van een naaste, maar ook over de toekomst. Over hun baan, of hun vakantie nog doorgaat, de invloed van deze crisis op de economie. Het is nieuw terrein voor iedereen. Dat betekent dat veel mensen zoekende zijn naar hoe ze hierop moeten reageren.”

(Bron en volledig artikel Rijnmond.nl)




Ervaringsdeskundigen helpen vaker ggz-patiënten: ‘In hetzelfde schuitje gezeten’

Ze hebben zelf psychiatrische problemen gehad en ondersteunen mensen die daar nu mee kampen: Ervaringsdeskundigen in de ggz worden steeds meer ingezet. “Ze hebben in hetzelfde schuitje gezeten. Dat merk je aan bepaalde woorden en dat voel je”, zegt Paul* (49). Hij heeft een bipolaire stoornis en is verslavingsgevoelig.

Foto door Eleanor Jane via Pexels

“Nog even een peukie roken”, zegt hij in de bungalow van zorginstelling Umah-hai in Doorn en verdwijnt achter een kralengordijn de tuin in. Paul woont hier en krijgt er psychosociale begeleiding en ondersteuning. Dit keer van ervaringsdeskundige Oscar Römer (64), die tot vijftien jaar geleden kampte met een harddrugsverslaving. Ze mediteren en praten in een groepje over wat er bij ze naar boven komt. De sessie wordt ‘Zelfreflectie en stabilisatie’ genoemd.

In de vensterbank van de algemene ruimte staan wat planten en borden. Aan de grote vierkante tafel zit ook Sjaak (59), die jarenlang drugsverslaafd is geweest en de afgelopen tijd veel tegenslag had met zijn fysieke gezondheid. Zijn leven weer op de rit krijgen is niet makkelijk, ook vanwege de constante piep die hij hoort. Door dat oorsuizen kan hij geen viool meer spelen, wat zijn lust en zijn leven was.

Römer zet zijn rekwisieten op tafel. Een goudkleurige klankschaal, een boeddhabeeldje, een belletjeHij vraagt de deelnemers hun ogen te sluiten en zich op hun ademhaling te concentreren. “Probeer een gevoel van warmte en geborgenheid dat je hebt ervaren, op te roepen.” Na Römers tik tegen de klankschaal deelt Paul een herinnering. Sjaak komt er niet op. “Ik word helemaal gek van dat geluid in mijn oor. Waar heb ik dit aan verdiend? Niks gebeurt voor niks. Ik moet leren relativeren, afstand nemen en loslaten.”

(Bron en volledig artikel NOS)