Jeannette

image_pdfimage_print

Hallo, met mij. 🙂 En ‘mij’ is in dit voorstelrondje Jeannette en Izzy, mijn katertje van dik een half jaar. Ik heb de prachtige leeftijd van 42 jaar bereikt, ik ben gescheiden en moeder van 2 meiden. Om de week ben ik fulltime-moeder en wonen we sinds 2 jaar in hartje Leeuwarden. Onder mijn hobby’s vallen onder andere sporten, sushi en patat eten, maar niet samen hoor, dan nog altijd na elkaar haha, gezelligheid met vrienden en vriendinnen, mijn meiden kietelen en knuffelen, daarnaast vind ik menselijk gedrag super interessant, heb ik een voorliefde voor het Nederlandse recht, criminologie en psychologie.

Mijn roots liggen in Indonesië, maar ik ben opgevoed door Fries/Nederlandse mensen die ik mama en papa noem. Een echte bounty (bruin van buiten en wit van binnen :-)). Dé Indo die geen enkele rijsttafel kan maken, zelfs de rijst nog verprutst en liever stamppot en snert eet dan nasi goreng.

Mijn reis naar deze column is al veel eerder begonnen, namelijk ongeveer zo’n 23 jaar geleden. Maar toen was het vooral psychisch. Oké, mijn lichaam uitte het uiteindelijk wel, maar de aanleiding was emotioneel en mentaal. Dit noem ik voor het gemak deel I – officiële diagnoses zijn: cptss en persoonlijkheidsproblematiek.

Zoals je op mijn foto ziet, is mijn voorkomen uiteraard Aziatisch, sportief/slank en ik zie er niet uit als een vrouw van 42 jaar: ik word nu altijd jonger geschat! Da’s oprecht een hoera toch?! Kortom, van de buitenkant zie ik eruit als een gezonde, jonge en representatieve vrouw. So far so good!

Deel II bestaat vooral uit fysieke diagnose en zijn zo ongeveer 6 jaar geleden begonnen. De diagnoses zijn: fibromyalgie, chronisch ontstoken pezen in mijn handen, het A.S.I.A. Syndroom, versleten onderrug met een beknelde zenuw en last but not least: schade door lekkende borstimplantaten die er januari 2021 zijn verwijderd.

Gekscherend noem ik alles wat ik heb het pretpakket. UIteraard valt er niets te lachen, maar met humor kom ik vaak verder dan bij de pakken gaan zitten. Al doe ik dat heus weleens. De laatste keer was toch echt de confrontatie dat ik niet meer op mijn lichaam kon vertrouwen (2020); iets wat ik altijd heb kunnen doen, in welke mentale kutsituatie ik ook zat.
En nu ik de afgelopen jaren psychisch/mentaal/emotioneel goed met mezelf heb leren omgaan, viel ‘ineens’ mijn lichaam uit. Althans delen dan. Voor een sportief mensje zoals ik, voelde het alsof de grond onder mijn voeten vandaan werd getrokken. Ik was bezig met ‘maak van je passie je werk’, had net mijn diploma voor fitness trainer A behaald en mijn eigen bedrijf opgezet. Ik wilde een coach zijn voor mensen met psychische kwetsbaarheden om in beweging te komen te blijven. En nog steeds wil ik dat, heb mijn droom nog niet opzij gezet. Mijn bedrijf staat in de koelkast.

Op het moment ben ik volop aan het re-integreren in een totaal andere sector, namelijk in de thuiszorgservice. Acht uren per week, 2 uren per dag en het valt me zwaar. Maar goed, daarover later meer!

Columns:

– Boos
– Mijn eerste keer…
– Mijn seniorenhulpmiddelensetje