Stichting Onzichtbaar Ziek
Stichting die op een positieve manier streeft naar meer begrip/kennis rondom ziektes en beperkingen

Harige maatjes

Door Suzan 

Ik heb een lieve vriend, maar woon alleen. Wij zien elkaar vooral de weekenden. Dit is een bewuste keuze die hij respecteert. Zo kan ik door de week opladen en kunnen we in het weekend leuke dingen doen of gewoon lekker samen zijn. Natuurlijk hebben wij ook heerlijke vakanties samen en spreken we elkaar wel vrijwel dagelijks. Het kan stil zijn in huis, maar ik vind het heerlijk. Ik heb twee lieve poezen en ik geloof dat ze dat van mij ook wel vinden.

Beiden komen ze uit een opvang, de een was doodziek en heb ik een hele weg mee moeten gaan om haar er bovenop te helpen. De ander was slecht behandeld door de eerste eigenaar en vooral bang. Nu is de een een mega knuffel, maar dan wel als het haar uitkomt en de ander, een stuiterbal die mij werkelijk overal volgt. Op bed is de stuiterbal de eerste die naast mij komt liggen en mij s ochtends begroet.

Heerlijk die beestjes, zeker op de dagen dat ik mij rot voel, in mijn schulp kruip en me met mijn plaidje op de bank vestig of een beddag houd. Dan zijn zij bij me, oordelen niet, praten niet, maar zijn er gewoon en wijken niet van mijn zijde. Ze zijn beide in voor een knuffel, maar ook heerlijk eigengereid.

Bibi wil nog wel eens boven op de boekenkast klimmen en alles van bovenaf bekijken. Minoes wil dat nog wel eens nadoen, maar is toch niet zo gek op die hoogtes. Ze dulden elkaar, maar ik denk dat ik ze ook gewoon bij elkaar moet houden. Ondanks dat ze wel eens de strijd aangaan met elkaar, gaan ze er buiten best wel eens samen op uit. Dan staan ze toch sterker. Het is zo'n grappig stel en ik ben gek op ze. Ze helpen me op momentjes dat ik het zwaar heb of verdrietig ben.

In de tuin had ik een konijnenhok met een heerlijk pluizig konijn genaamd Gyzmo. Een heerlijk dier, lekker eigenzinnig, super enthousiast en echt de man! Hij vond het heerlijk in huis rond te rennen, vooral de poezen op te jagen en dan op schoot te springen om heerlijk aangehaald te worden

Hij is 11 jaar geworden, was nog heel kwiek, maar een pootje werd steeds slechter, pijnlijker, ging hij minder gebruiken en vrat hij kaal. Gelukkig kunnen wij beestjes verlossen van hun pijn en ik weet zeker dat hij hier een goed leven gehad heeft.

Kinderen zullen er bij mij niet meer komen, maar ik heb hen en dat maakt een hoop goed. Dieren, al kunnen ze niet praten en zijn ze van jou afhankelijk, ze geven zoveel terug. Nee, ik kan niet zonder ze..... Nu lig ik lekker rustig op de bank en na eerst een massage ligt Minoes lekker mijn voeten te verwarmen, terwijl Bibi vanaf de armleuning luid zit te knorren en kopstootjes geeft... Die momentjes, heerlijk... die dieren, eigenlijk kunnen we nog veel van ze leren!