Stichting Onzichtbaar Ziek
Stichting die op een positieve manier streeft naar meer begrip/kennis rondom ziektes en beperkingen

Doseren (Suzan)

Door Suzan

Doseren is voor mij een uitdaging, maar daarin ben ik vast niet alleen. Op dit moment is dit voor mij o zo belangrijk. Tijdens de revalidatie heb ik er ook wel schema's voor gemaakt. Ik had de hoop het nu wel zonder te redden, maar de afgelopen roerige periode heb ik er aardig wat energie doorheen gejaagd. 

Op dit moment betekent doseren: sporten zonder moe te worden, oefeningen, rust en nog niet echt conditioneel. Ik hoop dat ik over een tijdje de loopband erbij kan pakken en me weer fitter ga voelen. Dit moet uiteindelijk gaan lukken, maar wanneer?

Geduld dus, en doseren.
Juist nu is het een drukke maand, elk weekend is er wel iets, op de dagen dat ik niet werk heb ik steeds wel tenminste één afspraak en de woensdagavond is deze weken gevuld.
Thuis is mijn bank met ontzettend lekkere plaid dan toch wel heel fijn. Mijn twee poezenbeesten vinden deze rust heerlijk en dus is het gelukkig niet vervelend.
Wel lig ik dan om mij heen te kijken naar wat ik nog moet, die afwas, de was in de droger, de stofzuiger die ik ter hand zou moeten nemen en noem maar op.

Uitstelgedrag komt hierbij dan best wel eens voor. (Gelukkig geen uitstelgedrag voor de leuke dingen.) Daarnaast ben ik gelukkig niet allergisch of zo en wel vrij netjes, zodat het er altijd wel opgeruimd uitziet. Ik denk niet dat ik mij hoef te schamen voor mijn huisje, al zie ik zelf maar al te goed wat er blijft liggen.

Tja, ik denk dat ik de hulp van mijn lieve vriend moet accepteren om samen in het weekend wat aan te pakken. Samen sta je sterk, ook hierin, maar wat vind ik dat moeilijk. Daarnaast moest ik komende weken toch maar weer eens met een schemaatje gaan werken, een overzicht maken van afspraken en daar omheen inplannen wat er gedaan moet worden, ook wanneer ik niets hoef. Juist dit laatste is denk ik vooral goed.

Zoals de fysio afgelopen week zei: rust nemen voordat je echt moe begint te worden. Best een verschil met dat grenzeloze van vroeger, en dus een nog grotere uitdaging. Aan het begin van de revalidatie maakte ik stappen, dus wie zegt dat als de rust echt in mijn lijf en mijn kop is weergekeerd dat dit nu uiteindelijk niet meer zal lukken?

Eerst deze roerige maand maar door en dan stapje voor stapje verder. Uiteindelijk ben ik toch al een half jaar aan het 'sporten'. Eens moet het goedkomen en mogelijk hoe langzamer hoe beter. Wie weet wat ik over een tijd denk als ik dit teruglees. Ik hoop dan zoiets als I did it!!!

Uiteindelijk heb ik afgelopen zomer toch maar mooi die kloof gelopen op Tenerife. Er moet echt wel meer mogelijk zijn. Ik neem de tijd, straks …