Stichting Onzichtbaar Ziek
Stichting die op een positieve manier streeft naar meer begrip/kennis rondom ziektes en beperkingen

Single! en ziek - de eerste stappen in een onbekende wereld

Door Marleen

Op mijn achttiende verjaardag had ik een vriend. En deze vriend is gebleven tot een paar maanden voor mijn dertigste verjaardag. Hiervoor had ik ook al verschillende relaties gehad, waarvan er twee zelfs langer hebben geduurd dan een paar maanden. Al denk ik dat het woord
verkering beter past bij datgene wat je op die leeftijd kan hebben met de jongen waar je verliefd op werd. Maar of ik het nou relaties of verkering noem, ik was er in elk geval vroeg bij.

Doordat ik op zo’n jonge leeftijd een serieuze, en wat later bleek, ook langdurige relatie kreeg heb ik een stuk overgeslagen. Ik heb me nooit als single in het uitgaansleven hoeven begeven. Oogcontact zoeken met de leukste man die er aanwezig is. Zijn blik weten vast te houden terwijl ik verleidelijk met mijn wimpers knipper. Gelijktijdig mijn heupen ritmisch op de maat van de muziek heen en weer bewegen. Ik weet niet hoe het met jou zit, maar bij dit soort vaardigheden had ik wel wat oefening kunnen gebruiken. En dan heb ik het alleen nog maar over die vaardigheden en laat ik mijn talent voor multitasken nog maar even buiten beschouwing.

 Ook ben ik nog niet op de hoogte van de ongeschreven regels voor het daten via Tinder. Wat is een geschikte plek om af te spreken voor de eerste date? Hoe kom je er achter of je wel dezelfde verwachtingen hebt? Wat doe je als er ongemakkelijke stiltes vallen? En wat doe je als 1 van de 2 de foto’s, die tenslotte de basis zijn geweest voor de match, toch niet helemaal kloppend vindt met de realiteit? Allemaal vragen waarop ik geen antwoord weet.  

Een tijdje terug kwam ik er achter dat ik zelfs niet eens weet hoe ik moet reageren als een leuke man mijn telefoonnummer vraagt. Bijna twaalf jaar lang heb ik niet na hoeven denken over het antwoord op die vraag. Maar mijn standaard simpele antwoord  ‘Ik heb een vriend’ voldeed ineens niet meer. Totaal niet voorbereid op zo’n situatie heb ik er stotterend wat onzin uitgegooid en ben ik er zo snel mogelijk vandoor gegaan. Het is overduidelijk dat ik compleet onervaren ben wat dit soort dingen betreft

Feesten
Eigenlijk wilde ik maar 1 ding doen nadat ik keihard gedumpt was.
Gesteund door vriendinnen EN een flesje wijn (of misschien zelfs wel twee flesjes) wilde ik elk weekend feesten tot in de vroege uurtjes. Lol maken, mijn flirt-skills testen en even helemaal van god los. Bijkomend voordeel zou zijn dat dit voor genoeg afleiding zou zorgen om die eikel van een ex even helemaal te vergeten.  Een rebound wordt niet voor niks gezien als HET medicijn om van een gebroken hart af te komen. Ik wilde doen wat ieder ander in mijn situatie gedaan zou hebben.

Alleen dit ging niet. En dit gaat nog steeds niet. De reden hiervoor is dat ik ziek ben.

Op dertig jarige leeftijd ineens voor het eerst als vrijgezel door het leven moeten gaan is zo makkelijk nog niet. Het is eng, en ingewikkeld en ontzettend spannend.
En single EN ziek zijn, dat maakt alles net weer even wat gecompliceerder. Wil je weten wat er dan precies gecompliceerd is? Lees hiervoor dan ook mijn volgende column, Single! en ziek – Waarom ik wacht op mr. Perfect.