Stichting Onzichtbaar Ziek
Stichting die op een positieve manier streeft naar meer begrip/kennis rondom ziektes en beperkingen

Wit hondje

Door Hans Peter

We komen elkaar geregeld tegen, de gezellige man met zijn kleine witte bibberige hondje en ik. Op gezette tijden laten we onze honden uit. Hij het fragiele beestje achter zich aantrekkend en ik onze Hummer in toom houdend, want hij wijst mij graag de weg in plaats van dat ik de route uitstippel.

Het is een oud diertje met straatvrees vermoed ik. Toch loopt de gezellige, wat gezette en besnorde man vier keer per dag een blokje met hem. Of haar. Ik ben het eigenlijk nooit van dichtbij wezen bekijken.

Die grote van ons heeft het niet zo op kleine keffertjes. Hij wil graag weten waar die beestjes zich bevinden en als het onder hem door kan raakt hij de kluts ervan kwijt. De enige kleintjes die hij gedoogd zijn de mini’s van mijn schoonouders. Mijn schoonmoeder kom ik ook weleens tegen, al hanteert ze niet exact hetzelfde uitlaatschema als ik doe en de meneer met het bibberende witte hondje.

Onlangs, ik liep op de gebruikelijke tijd op een plek waar ik de man met het hondje vaak tref en ik mistte ze. “Natuurlijk, ook hij neemt weleens een andere weg” was wat er in mijn gedachten op kwam. “Ook voor hem moet het op een goed moment doodsaai worden om het door hen bijna uitgesleten pad dag in dag uit te lopen.” Ik liet het erbij en de volgende dag, ik was wel nieuwsgierig of ze hun gebruikelijke routine weer hadden opgepakt, zag ik hem lopen. Zonder hondje ditmaal … Hij zwaaide weer naar ons, maar de uitbundige snor die zijn bovenlip siert leek wat treurig af te hangen.

Aangezien ik nu geen omtrekkende beweging hoefde te maken vanwege het angstige witte hondje, vervolgde ik mijn weg en aan het eind van het pad kruisten we elkaar. Hummer keek net als ik verbaasd of het hondje misschien een eind verder achter hem aan liep, omdat zijn pootjes hem niet zo snel meer vooruit konden krijgen. Maar nee. Geen uitlooplijn waaraan het beestje de sporen van zijn baas volgde. De man liep alleen. Alleen het gebruikelijke rondje op de gebruikelijke tijd.

We praatten over hoe de man afscheid had moeten nemen van zijn trouwe makker en dat hij toch vastbesloten was trouw de rondjes te blijven lopen omdat het voor hem ook goed voor lijf en leden is.

Ik kom hem geregeld tegen, de man met de snor. En we praten zo nu en dan even met elkaar. Over zijn leven en het mijne.  Hij begrijpt dat ik vaak op pad ben met de hond en liet me weten nooit achter me te hebben gezocht dat ik ziek ben. 

Leuk vinden
Tweet