Stichting Onzichtbaar Ziek
Stichting die op een positieve manier streeft naar meer begrip/kennis rondom ziektes en beperkingen

Puzzel

Door Hans Peter

De dag wordt gekenmerkt door het komen en gaan van epilepsie-aanvallen. 
Vanaf de lunch is zo’n beetje het hoogtepunt bereikt en volgen de aanvallen elkaar in rap tempo op. Met de stopwatch in de hand meet Desiree de tijd die tussen twee aanvallen inzit. Een barende vrouw zou een ontsluiting tot tien centimeter in een recordtijd neerzetten als deze vaart erin zat en eerlijk gezegd voel ik me ook een beetje zo. Gesloopt. Maar nog bij de tijd genoeg om op te vangen wat er nog komen gaat.


Natuurlijk weet ik niet wat bevallen is.
Ik ben een man en kan me dus kennelijk geen voorstelling maken van de oerkracht die een aanstaande moeder moet aanwenden om het geweld van een geboorte te weerstaan.Ik ben een man en schreeuw niet.Ik ben een man, maar laat me wel neerploffen in de hoek van de bank die al zo lang de mijne is. Vanuit die hoek heb ik al zoveel keer een wandeling ondernomen naar nergens, ben ik met een kopje in mijn hand meer dan eens op pad gegaan naar de keuken, maar er nooit aangekomen. Nu kom ik niet eens meer overeind uit die bank en de Sudoku puzzel waaraan ik begon maak ik niet af. De cijfers die er in het diagram moeten komen te staan lijken wonderlijke toverformules waarvan ik niet weet wat ik ermee moet.

De oplossing achterin het puzzelboekje kan ik niet vinden, hoewel ze netjes op volgorde staan.
Echt, ik doe mijn best maar het lukt niet. Ik weet dat de bedenkers van de puzzel het ons puzzelaars weleens extra moeilijk maken door de oplossing achterin niet het juiste nummer te geven, zodat het zoeken naar de oplossing een puzzel op zich is.

Dat ik mezelf af en toe toesta de oplossing te zoeken is al heel wat. Het gebeurt wel dat ik een vet kruis zet door de vakjes waarin de getallen moeten komen als het me niet lukt ze op de juiste manier te plaatsen om zo een sluitend geheel te laten ontstaan. Nu kijk ik achterin en de getallen dansen over mijn netvlies. Even meen ik ze te kunnen reproduceren in het vakje in de puzzel, maar de moeite is tevergeefs. De cijfers weet ik in mijn hoofd vorm te geven maar mijn hand kan de pen er niet toe bewegen ze op papier te zetten.

Verslagen zit ik daar, in de hoek van de bank waar ik zo vaak zit. Waar ik te vaak zit … terneergeslagen … verslagen …

 

Leuk vinden


Tweet