Stichting Onzichtbaar Ziek
Stichting die op een positieve manier streeft naar meer begrip/kennis rondom ziektes en beperkingen

Bucketlist?


Waar enkele weken geleden nog in stevige letters geschreven stond dat ik ‘kandidaat voor epilepsie chirurgie’ ben, staat nu te lezen dat ik verworden ben tot ‘patiënt na epilepsie chirurgie’.
 
Zo kan het iemand vergaan die er veel, heel veel tijd, en energie in steekt en zich alle onderzoeken laat wel gevallen die geboden worden. Natuurlijk zou ik zonder steun van de mensen om mij heen niet deze status hebben verworven. Was mijn allerliefste lieveling niet achter mij gaan staan dan had ik voor altijd ‘kandidaat’ gebleven… 

Hoe hectisch was het voor haar te moeten leven met een onzekere factor, bij tijde een `tijdbom` zelfs? Ik heb het me onvoldoende afgevraagd  in de loop der jaren ben ik bang. Nooit was er de garantie dat het zou gebeuren...
Altijd was er de dreiging. En dat ervaren is niet fijn. 

Van ‘kandidaat vóór naar patiënt na’ is ons gelukkig gegeven. Het is een ‘Gelukkig Gegeven’! 
Natuurlijk kan ik nog niet de hele wereld aan en word ik terug gefloten wanneer ik mezelf overmoedig acht. Is het niet door mijn Lief, dan wel door mijn Lijf. Beide leggen evenveel gewicht in de schaal waar het gaat om zelfbehoud. 

De paar weken die ik inmiddels thuis ben kenmerken zich vooral door middagslaapjes, Sudoku puzzels deels oplossen, want echt de een na de ander afmaken zoals ik gewend was is er even niet bij.  Ik rijg weer woorden aan elkaar tot goed leesbare zinnen die bij elkaar geregeld een anekdote vormen of misschien wel een deel van een boek zullen worden… 

Nu ik vandaag weer succesvol heb kunnen stofzuigen is het geloof in mezelf weer redelijk aan het terug keren. Een eerdere poging strandde in een tranendal en zelfbeklag, maar dat ligt nu achter me. 
Wanneer ik weer op mijn fiets mag klimmen is even nog ongewis. Geen datum op de weekplanner staat er rood omcirkelt voor wat voor mij een heugelijke dag zal worden. De lijst met leefregels is voor mij onverbiddelijk en eerlijk gezegd soms meer een bucketlist dan een papier met aanbevelingen. 

Dat Hummer, de hond, me nu en dan meewarig aankijkt is me een doorn in het oog, maar ook hij kan er niets aan veranderen. Het schijnt nogal uit te maken of ik een stofzuiger achter me aan door het huis sleur of een hond van ruim dertig kilo in het gareel moet houden in een situatie waarin voor ons beide prikkels te over te zijn die een aanslag leveren op ons verstand. 

Eerder schreef ik al dat wanneer ik Hummer weer aan zal lijnen ook hij tot het besef komt dat het beter met me gaat. Eerst die fiets maar… Of staat Hummer hoger op de dokter zijn lijst? Ik zal eens kijken als ik mijn dutje er op heb zitten.

Het wandelingetje naar en van de apotheek staat er zeker niet op weet ik, maar heb ik wel mooi zitten al voelde ik het wel aan mijn lichaam… Als ‘kandidaat voor…’ was het soms twijfelachtig of ik die taak naar behoren volbrengen zou. Als ‘patiënt na’ is het inmiddels een feit!

Alle goede raad zal ik ter harte nemen en mezelf voor houden dat de dokterslijst geen bucketlist is die gehaald moet worden. Het zijn aanbevelingen heb ik me ingeprent, geen ‘heilig moeten’…