Stichting Onzichtbaar Ziek
Stichting die op een positieve manier streeft naar meer begrip/kennis rondom ziektes en beperkingen

Muurvast

Door Debby

Vast zit ik. Muurvast aan alle kanten. En nergens lijkt er ruimte voor beweging. Vast in een lijf dat ziek is en niet kan uitvoeren wat ik met mijn hoofd allemaal wil. Momenteel voel ik me lichamelijk slechter dan ooit te voren. Ik heb weer een stapje terug moeten doen in gezondheid. Mijn mogelijkheden zijn minder en alles wat ik doe heeft nog grotere gevolgen gekregen. Mijn onzichtbare grenzen zijn verschoven en zorgen voor meer beperkingen. Ik hoop dat het tijdelijk is.

Dit alles zorgt er voor dat ik niet alleen lichamelijk 'vast' zit maar ook op andere vlakken. Ik moet accepteren dat ik nu weer minder kan en dat wat ik doe grotere gevolgen heeft. Dus doorloop ik weer opnieuw alle fases van het acceptie/rouwproces.

Vast zit ik ook in emoties. Ik duw ze weg. Hoe harder ik duw hoe harder ze terug komen. Negatieve gedachten maak ik positief maar het voelt nog steeds als negeren en wegduwen. Down, verdrietig, wanhopig, onrustig, onvrede en machteloosheid. Ik wil ze niet voelen want ze zijn te intens. Ik forceer mezelf naar de positieve kanten en kleine geluksmomentjes te zoeken omdat dit mij tot nu toe overeind heeft gehouden. Maar over alle positieve gevoelens zit momenteel een doffe sluier.

Ik zit vast in de gedachten in mijn hoofd. Mijn gedachten trekken zich niks aan van mijn lichamelijke kunnen. Ze blijven onmogelijke plannen maken en scheppen telkens irreële verwachtingen. In gedachten vervloek ik mijn lijf en mijn ziekte. Ook draait mijn hoofd overuren bij het maken van beslissingen: zal ik deze activiteit wel of niet doen? Hij is wel leuk dus brengt me misschien vreugde, maar is lichamelijk onverstandig en heeft grote gevolgen. Of ga ik voor verstandig maar ongelukkig?

Ook zit ik vast in de ruimte en tijd. Mijn leven speelt zich vooral af in mijn huis met af en toe een kort 'uitje' naar buiten. Ik kan door mijn ME helaas niet gaan en staan waar, wanneer en hoelang ik wil.
En alles draait door.... Iedereen leeft, leert, kijkt maar dingen uit, gaat uitdagingen aan. Maar ik niet. Ik sta stil.

Vast zit ik. Muurvast aan alle kanten. En er lijkt nergens ruimte voor beweging. Ik zal hulp moeten vragen aan iemand die mij weer in beweging krijgt. Iemand die beschikt over het juiste gereedschap en vaker met dit bijltje heeft gehakt.

2017 start ik met een afspraak bij een psycholoog. Aan mijn ziekte en de terugvallen kan ik niks doen. Dat is een vaststaand feit. Maar gelukkig kan een psycholoog mij wel helpen omgaan met mijn gevoelens, gedachten en verwachtingen. Me helpen los te komen uit deze fase van wanhoop en depressie. Tevens ga ik aan de slag met zelfcompassie en Mindfulness via korte e-cursussen. Om weer te leren houden van en vertrouwen op mijn lijf dat mij nu zo in de steek laat en ik zo vervloek. Opnieuw op weg naar acceptatie dus. Dus het kan bijna niet anders: even doorbijten, maar dit wordt uiteindelijk een heel 'Happy new year!' De eerste stap is in ieder geval vast gezet en ik heb er alle vertrouwen in!

Ik wens jullie ook voor 2017 al het goeds.

Leuk vinden
Tweet