Stichting Onzichtbaar Ziek
Stichting die op een positieve manier streeft naar meer begrip/kennis rondom ziektes en beperkingen

Moederliefde 

door Debby 

Ik ga een lastig en misschien ook wel pijnlijk onderwerp aansnijden: chronische ziekte en (de wens om) kinderen (te) krijgen. Denk je eens in dat je een enorme kinderwens hebt. Maar je hebt ook een chronische ziekte. Wat nou als jouw ziekte ervoor zorgt dat kinderen niet mogelijk zijn? Misschien bepaalt jouw ziekte wel dat jouw lichaam geen kindje kan dragen. Of wat als jouw ziekte er indirect voor zorgt dat je kinderwens op het spel staat? Omdat je al moeite hebt voor jezelf en jouw huishouden te zorgen, vraag je je af hoe het mogelijk is te zorgen voor een kind. Of je had zo graag een groot gezin gewild en je merkt bij je eerste kind dat de opvoeding enorm zwaar drukt op jouw gezondheid. Of wat als je weet dat jouw nare, chronische ziekte erfelijk is?

Ik ben ontzettend dankbaar voor ons ‘cadeautje’ van inmiddels 6 jaar. Of ik voor een kind had gekozen als ik toen al had geweten dat ik ziek was? Ik kan daar geen antwoord op geven. Ergens ben ik opgelucht dat we deze moeilijke keuze nooit hebben hoeven maken. Want mijn ziekte openbaarde zich pas in alle hevigheid toen onze zoon opgroeide en ik kreeg pas de diagnose ME en NMH toen hij 4 jaar was. Ik kan en zal dan ook niemand zeggen wat de juiste keuze is want iedereen is anders en iedereen zit in een andere situatie. Ik kan slechts mijn ervaring delen.

Ik ben altijd gek geweest op kinderen. Heb bijbaantjes met kinderen gehad en ook al van heel jongs af aan de wens om moeder en juf te worden. De ambitie voor juf werd gerealiseerd. Ik sloot alle leerlingen in mijn hart alsof het mijn eigen kinderen waren. Maar toch hoopte ik ooit zelf moeder te mogen worden. Het liefst zag ik een gezin voor me met 2 of 3 jongens. Maar nooit durfde ik er echt over te dromen. Ik weet niet waarom, maar ik dacht altijd dat ik, juist omdat ik zo graag moeder wilde worden, geen kinderen zou kunnen krijgen. Ik was zo dankbaar dat mijn lijf hiertoe toch in staat was en wij een kindje in onze armen konden sluiten. Ik heb mijn zwangerschap, bevalling en begin van de opvoeding wel als pittig ervaren. Achteraf weet ik bijna zeker dat mijn ziekte zich toen al ontwikkelde. Maar ik schreef veel klachten en vermoeidheid toe aan de zwangerschap en beginnend moederschap. Want er is toch niet één moeder die dit zonder enige moeite doet? Wel besloten we toen al dat we heel blij zijn met één gezond kindje en dat dit wel mooi (en zwaar) genoeg was. Bovendien waren we ervan overtuigd dat een tweede kind onze eerste nooit zou overtreffen want we hebben zo’n heerlijk kind! We waren er helemaal oké mee op deze manier.

Blij
Laat ik vooropstellen dat ik enorm blij ben met onze zoon. Hij is het mooiste dat me ooit is overkomen. Hij geeft me letterlijk en figuurlijk elke dag een reden om op te staan. Door hem heb ik structuur in mijn dag. En belangrijk nu ik niet meer kan werken: ik kom door hem buiten en onder de mensen. Hij laat me door mijn pijn heen lachen. Hij zorgt ervoor dat ik niet alleen met mezelf en mijn ME bezig ben. Zijn liefde is onbetaalbaar. En mijn liefde voor hem is oneindig en uniek.

Maar ik ken ook hele zware periodes. Mijn ziekte speelde heel heftig op toen mijn zoon 3 jaar was. Een heerlijk actief en energiek mannetje. Helaas had hij een futloze moeder die met pijn op de bank lag. Ik probeerde zoveel mogelijk rust te pakken als hij een paar ochtenden per week op de peuterspeelzaal zat. En daarna worstelde ik me de dag door. Als dat niet lukte, werd hij opgevangen door familie of vrienden.

Toen hij met 4 jaar naar de basisschool ging, was dat voor mijn gezondheid beter. Ik kon daardoor weer naar mijn lichaam luisteren en rust pakken wanneer ik dat nodig had.

Zwaar is het ook op momenten dat hij ergens mee worstelt, boos is en vervelend gedrag laat zien. Mijn oude gezonde ik had engelengeduld en loste het op. Mijn nieuwe zieke ik heeft regelmatig geen energie meer en regelmatig is geduld ver te zoeken. Maar ik troost me met de gedachte dat gezonde moeders ook wel eens te kampen hebben met vermoeidheid na een drukke dag en daardoor ook wel eens hun geduld verliezen.

Gelukkig is de situatie nu rustiger en hebben we een sociaal vangnet voor als het echt niet gaat met mijn gezondheid. Bovendien heeft onze zoon een superpapa die in zijn vrije tijd veel met hem doet. Van spelen en zwemles tot voetballen en in bed leggen.

Noodplan
Ik zou iedere chronisch zieke met een kinderwens mee willen geven: onderschat het niet, denk na over een noodplan voor dagen dat je echt niet kan zorgen voor je kindje. Maar als het zover is: geniet dan voor 100% van jullie kindje want het is zo mooi!
En voor iedereen die ongewenst kinderloos is of de wens van een groot gezin naast zich neer moet leggen: een hele dikke knuffel en sterkte. En voor alle gezonde mensen: wees een beetje lief voor chronisch zieken. Ze hebben al zoveel te verliezen. Hun gezondheid, baan, hobby’s, sociale contacten. En helaas sommigen ook hun kinderwens …