Stichting Onzichtbaar Ziek
Stichting die op een positieve manier streeft naar meer begrip/kennis rondom ziektes en beperkingen

Dubbelziek

Door Debby
 
Laat ik maar met de deur in huis vallen: leven met een chronische ziekte vind ik heel lastig. Ik probeer er het beste van te maken en dankbaar te zijn voor de kleine geluksmomentjes in mijn leven. En ondertussen mijn gezondheid goed te bewaken. Maar mijn ME heeft mijn leven compleet op z’n kop gezet en overgenomen. Zoveel beperkingen, zoveel verdriet. En het hakt er in, heel hard.

 Ik vind mijn lijf, mijn ziekte en mijn leven momenteel gewoon echt heel k*t! Ik voel me een schim van mijn gezonde ik en kan zo weinig van wat ik ooit kon. Nog steeds dat hoofd met bruisende ideeën maar een lijf dat de uitvoering tegenwerkt. Naar mogelijkheden zoeken voelt momenteel als zoeken naar een speld in een hooiberg. De toekomst zien als gitzwarte wolken vol ellende in plaats van een aanlokkelijke, stralende hemel verlicht door de zon. 

Inmiddels is mijn traject bij de psychologe van start gegaan. Een fijne, lieve, meelevende vrouw die mij en mijn ME serieus neemt. Maar het is ook enorm intensief en de geestelijke en lichamelijke impact is groot. Inmiddels ben ik ook weer een diagnose rijker: ik heb een matige depressie. Nu dus dubbel ziek: lichamelijk en psychisch.

Depressie... als je me dat een paar jaar geleden had gezegd, had ik je uitgelachen. Ik ben altijd positief, vrolijk en nuchter dus een depressie leek een ver-van-mijn-bed-show. Maar zo zie je maar, het kan iedereen overkomen. En de psychologe legde uit dat iedereen met een chronische ziekte (van deze omvang) vaak terugkerende depressieve gevoelens heeft. Heel normaal dat die komen en gaan. Alleen zijn ze bij mij niet meer vertrokken.

En het kan geen toeval zijn: op de dag van mijn eerste afspraak bij de psychologe  werd  's avonds het Depressiegala op tv uitgezonden. Geboeid en vol herkenning heb ik zitten kijken naar bekende en onbekende Nederlanders die over hun depressie of die van iemand in hun omgeving spraken of zongen. Ik wil deze column afsluiten met een aantal zinnen uit dat Depressiegala. Zinnen die mij raakten om wat voor reden dan ook. Zinnen met feiten die mij aan het denken zetten. Zinnen waar ik mezelf in herken. Maar vooral zinnen om het taboe rondom depressie te doorbreken.

"Depressie moet uit de taboesfeer. 1 op de 20 volwassenen en 1 op de 15 jongeren kampt met een depressie. 1 op de 5 volwassenen krijgt ooit in zijn of haar leven een depressie. En daarmee staat depressie op een niet te benijden 3e plaats van de grootste ziekten in Nederland." (Anita Witzier, presentatrice van het gala)

"Depressie is geen dipje van een paar dagen, zoals het in de volksmond wel eens genoemd wordt, maar een hersenziekte. Afgesproken is dat een depressie minimaal 2 weken moet duren om een depressie te mogen heten. Maar meestal duurt het maanden of jaren." (Bram Bakker, psychiater en één van de krachten achter het gala)

"Ik dacht er niet aan om hulp te zoeken. Ik dacht: mijn problemen, die los ik zelf wel op." (Jasper, 20 jaar)

"Ik wilde niet meer voelen. Ik was de pijn zat."
"Ik lijd aan depressie, maar ben geen depressie." (Joory, 29 jaar)

Gezongen: "Ik ben totaal overbodig, niemand heeft me nodig, ik ben totaal overbodig." (Cabaretière Martine Sandifort)
Gezongen: "je bent nooit overbodig, iemand heeft je nodig, je bent nooit overbodig." (Cabaretier Remko Vrijdag)

"Ik kan zomaar op de bank gaan zitten en ergens aan denken. En op een gegeven moment word ik stapelgek. Ik moet dan iets gaan doen. En ik heb iets en dat is mijn tuin vegen. Als ik mijn tuin ga aanvegen dan komen mijn gedachten redelijk stil te staan."
"Ik moet ook af en toe wel heel hard om mezelf lachen als ik heel somber ben. Dan denk ik: jezus christus man, kom op! Wat ben je in godsnaam aan het doen?" (René van der Gijp, ex-profvoetballer en voetbalanalist)

"Ik schaamde me heel erg. Omdat ik dacht: ik ben anders. Ik ben ziek, ik ben een patiënt geworden. Ik kon dat totaal niet accepteren." (Laura van Kaam, 18 jaar, winnares van The voice kids 2013)

"Ik zag pas een psycholoog en psychiater toen ik 27 was. En ik was net zo bang als jij dat ik gek was." (Karin Bloemen)

"Ik ben niet blij, dat is wat je zegt. Maar je denkt: hup, schouders eronder en niet zeuren." (Katja Schuurman vertelt het verhaal van iemand die anoniem wil blijven)

"Het mag niet winnen. Elke dag is een gevecht. Om die grote,  duistere, energie zuigende kracht terug te dringen tot een schaduw in de hoek van de kamer. Die naar je loert, maar die niet wint. Hoe dat moest? Joost mocht het weten. Maar ik heb het gedaan."
"Mensen zeggen wel eens: ik vind jou helemaal geen type voor een depressie!  Dat komt omdat ik ondanks de depressie wel goed kan functioneren. Dus mensen hebben het niet aan mij gemerkt. Mijn kinderen hebben het zeker niet gemerkt, want ik word altijd vrolijk van mijn kinderen. (Sophie van Enk, radio- en tv-presentatrice)

En de laatste quote is van Roos Schlikker, schrijfster. Ze spreekt over haar moeder. Dit raakt de kern van hoe ik me voel sinds ik lichamelijk, en nu ook psychisch ziek ben. Ik ben altijd bang geweest om anders te zijn en mijn aanpassingsvermogen is daarom ook zeer goed ontwikkeld. Maar sinds ik ziek ben, kan ik er niet meer omheen.

"Natuurlijk was ze niet anders.
Ze was vrolijk, net als andere moeders.
Zag er goed uit, net als andere moeders.
Was lief, net als andere moeders.
Maar soms was ze verdrietig, niet als andere moeders.
Dat wat ze nooit wilde zijn, is ze nu officieel : anders."

En ik? Ik heb ME en een depressie: ik ben dubbel ziek... en anders.